بریده‌هایی از کتاب برسد به دست خانم ف؛ خاطرات سیداحمد نبوی

پاها. درد بزرگ‌ترم که بیشتر از همه روحم را آزار می‌داد این بود که، در خانه و در اجتماع، کسی درکم نمی‌کرد. هیچ‌کس مرا نمی‌فهمید. نمی‌دانست از کجا آمده‌ام و چه روحیهٔ خرابی دارم؛ هم تنم زخمی است و هم قلب و روحم مجروح. کسی نمی‌دانست چه‌ها دیده‌ام!

فتانه هم حتی با همه علاقه‌اش به من، نمی‌دانست درونم چه می‌گذرد! اگر احساسم را در حالی که کنار زن و فرزند در آرامش و راحتی بودم، بیان می‌کردم، بی شک برچسب دیوانگی نصیبم می‌شد!