بریده‌هایی از کتاب سر به هوا

قصه دریا شبی شروع شد که من از اشک تمام شده بودم!

باد می آید شالم را محکم نگه می دارم تو می آیی مردد می مانم!

پرستو عاشق نه! ظالمانه معشوق بود، کوچ راخوب می دانست.

عجیب نیست که گونه گلها تر است نسیم عطر تو را زده بود از دلتنگی همیشه شبنم می بارد!

باران می‌خواستی؟! من در نگاهم دارم. کافی‌ست نامت وسط بیاید.

و بعد تو دیگر نشد که بخندیم نه من نه عکسم

من از لبم تو را نچیدم. کلاغی بوسه ام زد و تو را ربود. بعد از آن شاعری تمام شعرهایش را فقط سکوت فقط سکوت فقط ... سکوت سرود!

بال و پرم داد و آسمانم نشد. اینگونه پرواز از خاطرم رفت

تنها عطر نامت می‌تواند تمام دقایق مرا خوشبو سازد.

چهره تو که بر مخمل نگاهم بنشیند می‌شود بهترین اثر نقاشی!

به گمانم عشق من عشقی کور بود، مرا نمی‌دید!

تو مثل یک اتفاق، ساده افتادی در دلی که مال من بود. من اما ... ساده نمی‌گذرم صدقه هم نمی‌دهم باید تکرار شوی!

تو مثل یک اتفاق، ساده افتادی در دلی که مال من بود. من اما ... ساده نمی‌گذرم صدقه هم نمی‌دهم باید تکرار شوی!

فریاد زدی: دوستتــــــــــــدااااااااارم! انعکاس صدایت درمن جاماند برنگشتــــــ به دل نشست! می‌دانی؟! کوهها شبیه هم نیستند بعضی سکوت می‌کنند تا دوباره بشنوند!

کوه ها از من با تو خواهند گفت رودخانه ها از تو با من از منی که محکم ایستادم و تویی که روان رفتی!

عجیب نیست که گونه گلها تر است نسیم عطر تو را زده بود از دلتنگی همیشه شبنم می بارد!

تمام آنچه بعد از تو با من است. یک سایه است.

گمان زدند که عاشقم! بیا! مرا دچار کن.   *دچار یعنی عاشق ... سهراب گفت.

موهای مرا نباف! باورکن. تار می زنند دوستت دارم را