بریده‌هایی از کتاب تعبیر خواب

خواب روند ناخودآگاه را آشکار می‌کند و به نظر نمی‌رسد هیچ ربطی با وضعیت خودآگاه داشته باشد.

جسم، گورِ روح است (افلاتون).

خواب، نشان‌دهنده انحرافی از ناخودآگاه به سمت خودآگاه است.

انسان خواب می‌بیند با بار و بنه زیادی سفر می‌کند که طبیعتا دست و پاگیرند و باعث تأخیر می‌شوند. چنین خواب‌هایی نشان می‌دهند که شخص زیر بار انبوهی از عقده‌ها، وامانده است. بارهای زیاد گویای موانع‌اند، نمایه مشکلاتی هستند که انسان به دوش می‌کشد. لذا خواب بیننده در چمدان خویش بار مشکلاتش را حمل می‌کند.

خواب‌ها، مبنای فیزیولوژیکی دارند و از غرایز حیوانی ما سرچشمه می‌گیرند: دکارت چنین تعریفی از آنها دارد: خواب‌ها ظریف‌ترین، حساس‌ترین و جاندارترین اجزاء ریز خون هستند که خود را از گردش خون جدا می‌کنند تا به مغز برسند و وارد دستگاه عصبی شوند.

وجود شاه برای کشورهایی لازم است که مردم آن کیفیت لازم را ندارند. ولی در جایی که کیفیت کافی وجود داشته باشد، وجود شاه اضافی است.

کجا می‌توان بانوی روح را پیدا کرد؟ در دربار الهه ونوس! بعد وقتی خدمت بانو می‌رسد، زنگ ساعت بیدارش می‌کند. آنچه در ناخودآگاه ونوس نام دارد، در خودآگاه، مریم نامیده می‌شود.

اگر در خواب دیدید یک گاو خشمگین، یک گرگ یا یک شیر شما را تعقیب می‌کند، معنیش آن است که در معرض خطر قرار دارید.

هیچ کس نسبت به کسی که از یک عقده حقارت رنج می‌برد، حساس نیست.

مادر، زندگی است ولی مرگ هم هست.

آتش دوزخ از آنِ کسانی است که زندگی نکرده‌اند.

کشف بزرگ در همین جاست: نظم در ناخودآگاه است و نه در خودآگاه.

شما یک شیر را در خواب می‌بینید، بعد غرق در اشتراکات یا تداعیاتی در این مورد می‌شوید: شیر حیوان حریصی است. پس از آن به ذهنتان خطور می‌کند که خودتان هم حریص و خسیس هستید و... اکنون به عقده خود رسیده‌اید. فروید از این تجربه نتیجه می‌گیرد که عقده، بخشی جدایی‌ناپذیر از خواب است. از نظر او خواب‌ها چیزی جز افشای یک عقده پنهان نیستند. خواه این عقده مربوط به حرص و طمع باشد یا قدرت و یا شهوت.

روح ماهیتی متفکر دارد و نمی‌تواند فکر نکند... اگر تفکر را از روح حذف کنیم، خود روح را حذف کرده‌ایم

او به یک وعده به یک تضمین اعتقاد دارد و فراموش می‌کند، خودِ زندگی را جدی بگیرد. به عنوان مثال؛ اگر ما یک کلبه موقت بسازیم به این معناست که برای مدت کوتاهی در آن خواهیم بود و بعد... بعضی از اشخاص بدون آنکه خود متوجه باشند به گونه‌ای موقت زندگی می‌کنند: به یک وعده اسرارآمیز و ضمنی دل می‌بندند تا زندگی کنونی‌شان را قابل تحمل سازند.

خواب در عین حال رابطه‌ای میان انسان و خداوند است.

کاردن به خداوند ایمان ندارد. او در اوایل عصر رنسانس زندگی می‌کرد، زمانی که زندگی قرون وسطایی، ایمان به آخرت را از دست داده بود.

به باور پولس، مسیح زندگی واقعی نداشت. او چوپان الهی بود.

از نظر نیچه، زندگی واقعی نیست و جز یک عامل فرعی چیزی نیست. به باور او، اصل زندگی عقلانی و در نابودی ارزش‌هاست.

وقتی ما ایمان یا اعتقاداتمان را از دست می‌دهیم، احساس می‌کنیم که دیگر جز مرگ چاره‌ای برایمان باقی نمانده است، زندگی دیگر ارزشی ندارد، معنایی هم ندارد. پس از چنین فروریختنی، همیشه دستخوش افکار مرگ یا ترس از مردن می‌شویم. تحمل فروریختگی چه خطری دارد؟ یکی از حاضران: مرگ واقعی. یکی از حاضران: به عنوان مثال: مرگ روانی. یونگ: بله، این هم ممکن است پیش آید. یکی از حاضران: بیماری‌ها و حوادث ناشی از آن. یونگ: بله، این چیزها زمانی پیش می‌آیند که در آن خودآگاه مجبور باشد یک دگرگونی بنیادی را تحمل کند، ولی تحمل نکند. وقتی این دگرگونی تحمیل و نادیده انگاشته می‌شود نتیجه‌اش حوادثی است که گاه می‌توانند مهلک یا ابتلا به بیماری‌های وخیمی باشند.

چیزی که بیش از هر چیز اهمیت دارد دانش باز کردن چشم و گوش و جمع‌آوری هر چه بیشترِ اطلاعات ممکن تا لحظه‌ای است که کنش‌های روح برایمان شناخته شوند.

، هر تعبیر و تفسیری از هر واقعه، فقط یک نظریه و یک گمانه‌زنی است و لذا هیچ گاه نباید مطمئن بود که به هدف دست یافته‌ایم. البته اگر به عنوان مثال، بتوانیم ثابت کنیم که حل یک معادله در مورد حل معادله دیگری هم صدق می‌کند، این تردید از بین می‌رود.

به عنوان مثال: نمی‌توانیم بگوییم آسمان به خاطر لجاجت با ما از ابر پوشیده می‌شود. عملکرد ابر همین است.

درک زمان در عمل یک داده ناخودآگاه است

جسم، گورِ روح است (افلاتون)

«قانون خداوند تغییرناپذیر» است

مشکل کنونی ما در این است که نمی‌توانیم، ساده‌ترین و طبیعی‌ترین چیزها را ببینیم.

اگر ما از اصول غریزی جدا شویم، از اراده الهی نیز دور می‌افتیم و در عدم اطاعت، نادانی، بیماری و از دست دادن غریزه فرو می‌رویم. زبان مذهبی این دور شدن را «گناه» می‌نامد

انسان شریف همیشه باید به ظرفیتش در دانستن خوب و بد مشکوک باشد. تصمیم نهایی در تشخیص میان خوب و بد، یکی از مواهب الهی است. به همین لحاظ بشر همیشه به عرفان رو می‌آورد

اینجاست که ناخودآگاه، به دادمان می‌رسد و بدون آنکه خودمان بدانیم، تمام چاله‌ها را با تجلیات دنیایی پُر می‌کند و ما معتقد می‌شویم در دنیایی عقلانی و کاملاً منظم زندگی می‌کنیم.