کتاب جامعه شناسی موسیقی ایران

بر اساس گزارش‌ها از تاریخ هنر و تمدن بشر، از بدو پیدایش هنر موسیقی، زنان در ارائه و توسعه این پدیده، سهم بسزایی داشته‌اند

«ابن خلکان در وفات الاعیان، حکایتی درباره‌ی فارابی نقل کرده که روزی فارابی وارد مجلس سیف‌الدوله می‌شود و هنگامی‌که نوبت موسیقی می‌رسد، شروع به نواختن می‌کند و چنان می‌نوازد که همه به خنده می‌افتند، پس لحن را تغییر می‌دهد و این بار چنان می‌نوازد که همه می‌گریند، سپس لحن دیگری چنان ساز می‌کند که همه‌ی حضار به خواب می‌روند.»

به از روی زیباست، آواز خوش که آن حظ نفس است و این قوت روح

ارتباطات تعیین‌کننده تغییرات کاربردی هست.

یک‌سو عواطف و احساسات انسان، بر موسیقی اثر گزار است و از سوی دیگر موسیقی، بر عاطفه و احساس انسان، اثر متقابل دارد.

تقدیم به مادر مهربان، همسر و فرزندان عزیز و یاران هنرمندم،  تقدیم به پیشگاه مردم بزرگ ایران و موسیقیدانان ارجمند این سرزمین که در همه‌ی فرازوفرودها، موسیقی سنتی و اصیل این مرزوبوم را زنده نگاه داشته و در اعتلای آن کوشیده‌اند. آهنگسازان بزرگ قرن حاضر، که راه نگهداشت و شکوفایی موسیقی ایران را هموار کرده‌اند با درود به روان پاک سواران سرنوشت موسیقی اصیل ایران استادان و آهنگسازان بزرگ: حبیب‌الله بدیعی، علی تجویدی، پرویز یاحقی و مهندس همایون خرم و.... استاد جلیل شهناز، استاد فرهنگ شریف، ... با درود به روان پاک شهدای گران‌قدر میهن

از خدا جوییم، توفیق ادب بی‌ادب محروم مانداز لطف حق

با درود به یزدان پاک و یکتا؛ و درود به ایران اهورائی، این سرزمین بی‌همتا؛ هنرپرور، مهد علم و ادب و معرفت الهی و دورد به‌تمامی بزرگان، زنان و مردان یکتاپرست ایران‌زمین که در نگاه‌داشت هنر موسیقی این سرزمین سهمی داشته‌اند.

زیه در دوره‌ی ناصرالدین‌شاه می‌نویسد: «تعزیه نه‌تنها از پشتیبانی دربار ناصرالدین‌شاه برخوردار بود، بلکه به کانون اصلی تفریح و عبادت مردم تبدیل‌شده بود.

باید توجه داشت که دیدگاه‌های بسیاری جامعه‌شناسان و موسیقی شناسان غربی بر پایه موسیقی غربی و موسیقی آهنگسازان بزرگ استوار است و مباحث مطرح، با آنچه مقصود و منظور این پژوهش است یا بهتر بگویم روش مطالعه این پژوهش و مفاهیم مدنظر آن تطابق کامل ندارد و شاید بتوان گفت جامعه‌شناسی موسیقی سنتی ایران که تاریخچه دیرپایی دارد، با روش‌های جامعه‌شناسی

در حقیقت آنچه از موسیقی سنتی مراد است، آنکه موسیقی‌ای هست که به‌مثابه طریقی ربانی، شنونده‌اش را به همان مقصدی که در سلوک عرفانی انتظارش را دارند، رهنمون سازد؛ و حال وجدی به شنوندگان بدهد که یکی از حالات، خوف، رجاء یا محبت، باشد. خوف، حالی از وجد است که شنونده را غمگین می‌کند یا حتی می‌گریاند. رجاء، وجدی است که شنونده را به سرور و شعف رسانده و ممکن است ناخواسته باحالت موسیقی به رقص درآید. محبت، حالت وجدی را گفته‌اند که شنونده را به سکوت و سکون کامل وامی‌دارد.