کتاب پیشگویی‌هایی از آخرالزمان

علی جان! بدان عجیب‌ترین مردم از نظر ایمان و بزرگ‌ترین آنان از نظر یقین مردمی هستند که در آخرالزمان می‌باشند. پیامبر را ندیده‌اند و از امام نیز محجوب هستند؛ اما به خطی ایمان دارند که بر روی کاغذ سفید (قرآن و احادیث) رقم خورده است.

روزی امیرمؤمنان علی بن ابی‌طالب (ع) دست من را گرفت و با هم از کوفه بیرون رفتیم. در آنجا سخنانی طولانی برای من بیان کرد و در پایان فرمود: قالَ عَلی بن اَبی‌طالِب (ع): یا کمِیلُ اُولئِک خُلَفاءُ اللهِ فِی أَرضِهِ وَالدُّعاةُ إِلَی دِینِهِ آهِ آهِ شَوقاً إِلَی رُؤیتِهِم وَ أَستَغفِرُ اللهَ لِی وَلَکم؛ ای کمیل! منتظران ظهور مهدی (عج) خلیفه‌های خدا در زمین هستند و دعوت‌کنندگان به دین خدا. آه، آه! مشتاق دیدن آنان هستم و برای خودم و شما از خدا استغفار می‌طلبم.

بدان با سختی‌ها آسانی، با صبر پیروزی و با غم و اندوه، خوشحالی و گشایش است

پیامبر اکرم (ص) به اصحاب خود فرمود: به زودی پس از شما مردانی می‌آیند که یک نفر از آنها پاداش پنجاه نفر از شما را دارد. اصحاب گفتند: ای رسول خدا (ص)! ما با تو در بدر و اُحُد و حُنین بودیم و درباره ما قرآن نازل شد (پس چگونه آنان بر ما برتر هستند)؛ پس رسول خدا (ص) فرمود: قطعاً شما آنچه را که آنان بر عهده گرفته‌اند، بر عهده نگرفته‌اید و همانند آنان صبر و شکیبایی ندارید.

در حجة الوداع هم که معروف به روز غدیر است، رسول اکرم (ص) در همان خطبه به همه مسلمانان فرمود: مَعَاشِرَ النَّاس ألا و إنی منذر و علی هاد معاشر الناس إنی نبی و علی (ع) وصیی ألا إن خاتم الأئمة منا القائم المهدی (عج) ألا إنه الظاهر علی الدین ألا إنه المنتقم من الظالمین ألا إنه فاتح الحصون و هادمها أَلَا إِنَّهُ قَاتِلُ کلِّ قَبِیلَةٍ مِنْ أَهْلِ الشِّرْک أَلَا إِنَّهُ مُدْرِک بِکلِّ ثَارٍ لِاولیاءِ اللَّهِ أَلَا إِنَّهُ النَّاصِرُ لِدِینِ اللَّه؛ ای گروه مردم! بدانید که من انذارکننده هستم و علی (ع) هدایت‌کننده است، ای گروه مردم! من نبی هستم و علی (ع) وصی است. بدانید که خاتم امامان، قائم مهدی (عج)، از ما است. بدانید که او مسلط و قاهر در دین است. بدانید که او از ستمکاران انتقام خواهد گرفت. بدانید که او فاتح قلعه‌ها و شهرها است. بدانید که او مشرکان و دشمنان دین را نابود می‌کند. بدانید که او خونبهای اولیای خدا را می‌گیرد، بدانید که او یاری‌رسان دین خدا است.

شوق و اشتیاق امام باقرالعلوم (ع) نیز وصف‌ناشدنی است؛ ایشان به کسانی غبطه می‌خوردند که در آخرالزمان زندگی می‌کنند و به آنان «طوبی لهم؛ خوشا به حالشان» گفته و به افراد ثابت‌قدم در آن دوران محبت خود را نشان داده است.