بریده‌هایی از کتاب پرچمدار نینوا

آنک حسین (ع) را می‌بیند! از خیمه بیرون آمده است تا به پاس‌بخش هر شبه خیام حرم کربلاییان سری بزند. او سپهسالار لشکر خویش را به خطاب «برادر من» می‌خواند و ابوالفضل سرشار از عطر این همه مهربانی، او را باز هم «مولای من» می‌نامد. امّا فردا چنین نخواهد بود؛ او در کنار علقمه، وقتی سرِ خون‌آلوده خویش را بر دامن زهرای اطهر می‌بیند، جسارت خواهد یافت تا آرزوی نهایی عمر خویش را جامه عمل بپوشاند و زاده فاطمه را «برادر» خطاب کند.

امام سجاد (ع) همراه بنی اسد کنار نهر علقمه آمد، چشمش به بدن پاره‌پاره و بی‌دست عباس (ع) افتاد، منظره به گونه‌ای بود که گویی همه زمین و زمان، ملکوتیان و زمینیان گریه می‌کردند، امام سجاد (ع) منقلب شد و خود را بر روی بدن مطهر عمویش عباس (ع) افکند، دست به حلقوم بریده آن حضرت می‌کشید و می‌فرمود: «علی الدنیا بعدک العفا، یا قمر بنی هاشم، وعلیک منّی السلام من شهید محتسب ورحمة الله وبرکاته؛ ای ماه تابان بنی هاشم، پس از تو خاک بر سر دنیا! ای شهید مخلص راه خدا، درود و برکات خدا بر تو باد!» سپس خود امام سجاد (ع) شخصاً برای عباس (ع) قبری حفر کرد و به تنهایی پیکر مقدّس حضرت عباس (ع) را در میان قبر نهاد؛ همان گونه که خود به تنهایی پیکرِ مقدّس پدرش امام حسین (ع) را در میان قبر گذاشت.

امّ‌البنین به قدری با ایمان و با معرفت بود که پس از شنیدن خبر شهادت چهار پسرش در کربلا به مسجد آمد و وقتی که بشیر از شهادت فرزندان او خبر می‌داد، گفت: «یا بشیر اخبرنی عن ابی عبدالله الحسین (ع)، اولادی ومن تحت الخضراء کلّهم فداء لابی عبدالله الحسین (ع)؛ ای بشیر! از امام حسین (ع) به من خبر بده، همه فرزندانم و همه آنچه در زیر آسمان کبود است، به فدای امام حسین (ع) باشند».

«همان گونه که علی (ع) نسبت به پیامبر اسلام (ص) بود، حضرت عباس (ع) نیز نسبت به امام زمانش حضرت حسین بن علی (ع) همان گونه بود».

گفت: «یا بشیر اخبرنی عن ابی عبدالله الحسین (ع)، اولادی ومن تحت الخضراء کلّهم فداء لابی عبدالله الحسین (ع)؛ ای بشیر! از امام حسین (ع) به من خبر بده، همه فرزندانم و همه آنچه در زیر آسمان کبود است، به فدای امام حسین (ع) باشند».

هنگامی که برای روای حاجت به آن حضرت متوسل شدی، بگو: «یا ابا الغوث ادرکنی؛ ای پدر پناه‌دهندگان، به فریادم برس و به من پناه ده».

یاور من گر شود خدای اباالفضل از دل و از جان کنم ثنای اباالفضل نیست دروغ اَر بگویم این سخن راست هست رضای خدا رضای اباالفضل