کتاب دیباچه ای تاریخی بر نظریه ادبی از افلاطون تا بارت

امروز «شعـر» پیـش‌از هرچیـز، شعـر غنـایی را در ذهن‌مان تداعی می‌کنـد، اما در فرهنـگ یونان شعـر غنـایی نقـش به‌مراتب کم‌اهمیّت‌تری نسـبت به شعـر حمـاسی و شعـر نمـایشـی داشت. وقتـی افلاطون و ارسطـو به نظـریه‌پردازی در باب فن شعـر پرداختـند، چارچوب مفـهومی خود را براساس حمـاسه و نمـایش شکـل دادند که به‌هیـچ‌وجه تنـاسب لازم را با شعـر غنـایی نداشت. درواقع، افلاطون و ارسطـو از منـظر موفق‌ترین شکـل‌های ادبی دورهٔ خود نظـریات‌شان را شکـل دادند که عبـارت از تراژدی‌های آتنـی آشیـل، سوفوکل، اوری‌پیـد، و کمـدی آتنـی اریسـتوفان و منـاندر (۱) بود.

پاوند همچنین اعتقاد داشت که اولین وظیفهٔ شعر حفظ سلامت زبان است: «وظیفهٔ ادبیّات این نیست که مردم را زیر فشار بگذارد، عاطفه‌شان را تحریک کند، یا با تهدید و سرکوب وادارشان کند که مجموعه عقاید یا هر مجمع‌العقایدی را بپذیرند... ادبیّات باید شفافیت و صلابت هر اندیشه و عقیده‌ای را آشکار کند. باید پاکیزگی ابزار خود را حفظ کند... هیچ‌کس نمی‌تواند... بدون کلمات بیندیشد یا اندیشه‌هایش را به دیگران انتقال دهد. حفظ استحکام و اعتبار این کلمات بر عهدهٔ ادیب لعنت‌شده و منفور است.»