بریده‌هایی از کتاب دیباچه ای تاریخی بر نظریه ادبی از افلاطون تا بارت

امروز «شعـر» پیـش‌از هرچیـز، شعـر غنـایی را در ذهن‌مان تداعی می‌کنـد، اما در فرهنـگ یونان شعـر غنـایی نقـش به‌مراتب کم‌اهمیّت‌تری نسـبت به شعـر حمـاسی و شعـر نمـایشـی داشت. وقتـی افلاطون و ارسطـو به نظـریه‌پردازی در باب فن شعـر پرداختـند، چارچوب مفـهومی خود را براساس حمـاسه و نمـایش شکـل دادند که به‌هیـچ‌وجه تنـاسب لازم را با شعـر غنـایی نداشت. درواقع، افلاطون و ارسطـو از منـظر موفق‌ترین شکـل‌های ادبی دورهٔ خود نظـریات‌شان را شکـل دادند که عبـارت از تراژدی‌های آتنـی آشیـل، سوفوکل، اوری‌پیـد، و کمـدی آتنـی اریسـتوفان و منـاندر (۱) بود.