کتاب نامزدی آقای ایر

طوری نشسته بود که انگار در قطاری است که به هیچ‌جا نمی‌رود.

درون اتاق مجموعه‌ای فشرده، واحد و هماهنگ از سکوت بود

چشم‌هایش باز بود، اما به هیچ‌چیز نگاه نمی‌کرد.

آهی کشید. این آه برای همهٔ اتفاقات آن شب بود.