کتاب ادموند هوسرل: ایده‌ی پدیده‌شناسی

ادراک است که پایه‌ای‌ترین شناخت ما از جهان را تقویم می‌کند.

پدیده‌شناسی استعلایی بدین معناست که «یک بار برای همیشه مبنای روان‌شناسی ___حتی روان‌شناسی توصیفی___ را کنار بگذاریم»

صفحه، این ابژه‌ی مفروض شناخت شما، یکی از حالات شما نیست؛ بلکه هویتی متمایز از شماست: هویتی «متعالی»، به این معنا که چیزی افزون بر، و مجزا از، هر حالت شماست. اما به نظر می‌رسد که حالت شناخت شما، اگر واقعاً شناختی از این صفحه باشد، باید به‌طریقی با این صفحه تماس برقرار کند (IP:

پدیده‌شناسی «باید بر خطاهای کمابیش اجتناب‌ناپذیری که تأمل طبیعی درباره‌ی نسبت شناخت، معنای آن، و متعلَّق آن مرتکب می‌شود داغ ننگ بکوبد، و بدین ترتیب نظریه‌های شکاکانه‌ی پیدا و پنهان درباره‌ی ذات شناخت را با اثبات محال‌گویی آن‌ها رد نماید»

حتی وقتی که درباره‌ی خود تأمل می‌کنیم، داریم توجه خود را به جهان عطف می‌کنیم، زیرا بی‌آنکه بیندیشیم خود را جزئی از جهان می‌شماریم.

هوسرل برعکس تأکید می‌کند که فلسفه باید با نقد تمام‌عیارِ شناخت، و اساساً بدون هیچ پیش‌فرضی، بیاغازد. فلسفه‌ورزی از تمامی دیگر کارها متمایز است، دقیقاً از این حیث که در «نقدِ <همه‌جانبه‌ی> شناخت پوزیتیو» درگیر می‌شود

رویکرد پدیده‌شناختی تنها رویکردِ حقیقتاً فلسفی است. زیرا هر به‌اصطلاح فلسفه‌ای که دست به تقلیل پدیده‌شناختی نزند با رویکرد طبیعی در دل‌مشغولی به جهان شریک است، و بدین ترتیب قادر نخواهد بود از سرگردانی شکاکانه‌ای که این رویکرد ضرورتاً در پی دارد، خلاص شود.

پدیده‌شناسی را دانشی آیدتیک معرفی کند: دانشی که به ذوات می‌پردازد.

«اگر از نزدیک‌تر بنگریم و توجه کنیم که چگونه ... حتی پس از تقلیل پدیده‌شناختی، نمود و آنچه نمودار می‌شود اختلاف خود را نشان می‌دهند، آن‌هم در قلب دادگی محض، و بنابراین در قلب حلول ناب، در این صورت به حیرت می‌افتیم»

اگر من نسبت به خانه حرکت کنم و در همان حال از آن چشم برندارم، اجزای واقعیِ تجربه‌ی بصری من تغییر خواهند کرد، اما خود خانه، حتی به‌عنوان پدیده‌ای محض و تقلیل‌یافته، تغییر نمی‌کند: آن خانه حتی نمودش تغییر نمی‌کند، بلکه صرفاً نسبت من با آن است که تغییر می‌کند.

گام بنیادینی که باید در هر پژوهش معرفت‌شناختی برداریم فهمیدنِ این است که آگاهی چگونه با خودِ ابژه‌ها نسبت می‌یابد.

این سخن که آگاهی استعلایی است یعنی آگاهی مقومِ ابژه‌هاست.

تبیین هوسرل از قصدیت نشان می‌دهد که چگونه می‌توان آگاهی را به‌عنوان امری که بر چیزی غیر از خود گشوده می‌شود فهمید.