بریده‌هایی از کتاب کلیله و دمنه

هر که نامُخت از گذشت روزگار نیز ناموزد ز هیچ آموزگار...

باشند. ) ( از دشمنانِ دوست حَذَر گر کنی، رواست با دوستانِ دوستْ تو را دوستی نکوست اندر جهانت بر دو گروه ایمنی مباد : ( بر ) دوستانِ دشمن و بر، دشمنانِ دوست

نشوم خاضِعِ عدو هرگز ( گرچه ) بر آسمان کند مَسکن باز، گنجشک را بَرَد فرمان؟ شیر، روباه را نِهَد گردن؟

گفتم : ( ای عَجَب! ) ( گنجِ ) در زیرِ زمین ( می‌توانید دید ) و از مَکرِ صَیادْ غافل بودید؟ جواب دادند که: چون قَضا نازل گشت، به حیلَتْ آن را دفع نتوان کرد، که از عاقلْ بَصیرت بِرُباید و از ( بینا ) بَصَر بِسْتانَد، تا نَفاذِ ( حُکم ) در ضمنِ آن حاصل آید.