بریده‌هایی از کتاب تکنیک‌های برقراری ارتباط مؤثر؛ روش‌های کسب مهارت و اعتمادبه‌نفس

بهترین روش برای آرام کردن دیگران این است که ابتدا خود را آرام کنیم؛

«خداوند به ما یک زبان و دو گوش داده است تا دوبرابر آنچه می‌گوییم، گوش کنیم.»

- شناخت خود (آگاهی)، برای بکارگیری تدابیر به‌جا و مناسب و هدایت زندگی به شکل مستقل، (مستقل بودن همچنین به این معناست که برای آنکه فشارها و اجبارات زندگی را تحمل نکنیم، باید آنها را تحت کنترل خود درآوریم)؛ - شخصیت درونی من (آزادی) و شخصیت اجتماعی من (درک متقابل)، برای آنکه بهتر و بیشتر در بین دیگران حضور داشته باشم؛ - شخصیت عاطفی من (قدرت بیان)، برای آنکه زبان بدنم را تقویت کنم. کمدین‌های بزرگ سینما با آزاد گذاشتن «حالت طبیعی و فطری» خود، قادر هستند زبان بدنشان را فعال می‌کنند و همین امر آنها را از دیگران متمایز می‌کند.

شخص غالب تنها در صورتی می‌تواند وجود داشته باشد که شخص مغلوب وجود داشته باشد! وقتی مغلوبی وجود ندارد، غالب نمی‌تواند پرورش یابد!

آزادی، قدرت بیان، درک متقابل، آگاهی و دقت، پنج عملکرد اساسی در برقراری ارتباط

افکار درونی، همانطور که از نامش پیداست، خصوصی هستند. آنها زاییده خیال‌پردازی‌ها، تصورات، توهمات، اعتقادات، پیش داوری‌ها و اخلاقیات ما هستند. به ما تعلق دارند و مجبور نیستیم آنها را رها کنیم. اما آنها به ارتباط ما، لحن صدای ما و آنچه که ما برای دیدن و شنیدن ارائه می‌کنیم، جهت می‌بخشند.

توانایی ما برای برآورده ساختن خواسته‌هایمان، میزان و شدت ناکامی و سرخوردگی را کاهش می‌دهد. این همان چیزی است که باعث خوش خلقی و آرامش وجودی ما می‌شود و آن را «خوشبختی» می‌نامیم؛

ما همچنین به شکل رقت انگیزی تمایل داریم فراموش کنیم که دیگران، زندگی، دنیا، اخلاق و احساسات خاص خودشان را دارند و «دلایل خوبی» دارند که آن‌طور که می‌خواهند فکر کنند.

فشارهای درونی، جسمی و فکری، ذهن را پریشان می‌کنند و در پی آن توانایی فکر کردن، گوش کردن و یا درک مطالب را از ما می‌گیرند. در میان این آشفتگی‌های روانی، روابطمان با دیگران تیره و تار و گاهی اوقات از کنترل خارج می‌شود.

مهمترین مسئله در برقراری ارتباط، ایجاد آرامش دوجانبه است. وقتی این آرامش دوام پیدا می‌کند، به‌جای کشمکش و نزاع، تمایل به با هم بودن، با هم زندگی کردن، معامله کردن و گفت‌وگو کردن بیشتر می‌شود.

برای هر نوع تغییر و تحول مستمر و پایدار، خصوصاً نباید عجله کرد.

وقتی احساس می‌کنیم که به اندازه کافی به ما اهمیت نمی‌دهند، ناراحت یا خشمگین می‌شویم. برای همسر، فرزند، رئیس و کارمندمان هم همین‌گونه است... وقتی آنها احساس می‌کنند که دیگران به اندازه کافی به آنها اهمیت نمی‌دهند، ناراحت یا خشمگین می‌شوند! برای برقراری روابط خوب و پسندیده با دیگران، لازم است که برای ایجاد رضایت و خشنودی دوجانبه، تعادل را حفظ کنیم.

ما باید با خود نیز به همان اندازه به‌خوبی، با احترام و خوشرویی رفتار کنیم که با دیگران رفتار می‌کنیم

کنترل هیجان به شما اجازه خواهد داد که بتوانید نظرات و افکارتان را مؤدبانه (به‌صورت دو جانبه)، بگویید، و مزیت آن این است که مسئولیت‌های طرف مقابلتان را به او یادآوری می‌کنید.

باید دانست که صداقت بی چون و چرا حاکی از یک رفتار غالب است، در حالی‌که فقدان درستی و راستی نشان‌دهنده یک رفتار مغلوب است. کلییر بودن یعنی اینکه در حد فاصل بین غالب و مغلوب، این دو قطب تنش زا یا در فاصله بین مناطق افراط یا تفریط باشیم. این نقش درک متقابل است که وظیفه‌اش ایجاد اعتدال در آزادی بیان است. درک متقابل ما را نسبت به احترام به دیگران حساس می‌کند. در حقیقت، درک متقابل محافظ آزادی است.

یک بزرگسال متعهد باید یک روز تصمیم بگیرد که مسئولیت زندگیش را بر عهده بگیرد، تعلیمات گذشته‌اش را مرور کند، تکمیلشان کند، تغییرشان دهد تا به شکل مناسبی آنها را با دوره‌ای که در آن زندگی می‌کند، منطبق کند... دوره‌ای که با دوره والدینش کاملاً متفاوت است.

با قدم‌های کوچک، در حالی‌که اهداف بزرگ را به یک سری اهداف کوچکتر تقسیم می‌کنیم، شانس بیشتری برای رسیدن به هدف خود داریم. برای ساختن یک خانه، قبل از ساختن طبقه دوم، طبقه اول را بنا می‌کنیم. همزمان یک دیوار را بالا می‌بریم. آجر بر روی آجر می‌گذاریم. اگر بخواهیم سریع به همه چیز برسیم یا اینکه بخواهیم قبل از هر اقدامی به مقصود برسیم، تمام اینها نشان‌دهنده رفتارهای «دوره نوجوانی» است. قطعاً ما فرد بالغ دوراندیشی هستیم که می‌توانیم صبورانه و با طمأنینه رفتار کنیم.

یک موفقیت کوچک، موفقیت دیگری را در پی دارد. موفقیت، اعتماد ایجاد می‌کند. اعتماد ما را به حرکت وا می‌دارد زیرا ترس از شکست را از بین می‌برد. در پی کسب موفقیت‌های کوچکی باشید که پشت سر هم نصیب‌تان می‌شود و دلتان می‌خواهد دوباره طعم آنها را «بچشید». «مأموریت‌های غیرممکن» را به قهرمانانان سریال‌های تلویزیونی بسپارید.

تغییرات لحن صدا، سرپوش یا تکنیکی نیست که بتوان آنرا به‌صورت مصنوعی و ظاهری به‌کار برد. این تغییر، به‌صورت غیرارادی ناشی از چگونگی احساس و رفتار درونی است.

یک ارتباط «عاقلانه» نباید دستخوش تغییرات خلق و خوی ما یا دیگران قرار بگیرد؛ اما به‌طور قطع باید تحت هدایت و رهبری خردمندانه باشد.

چرا باید ابراز وجود کنیم؟ هنگامی‌که توانایی‌مان در ابراز وجود کاهش می‌یابد، «قربانی» می‌شویم. ما به کارها و حرف‌های خودمان و دیگران اهمیت نمی‌دهیم. با این‌حال، تحت تأثیر طغیان احساسات و حس نیاز به تلافی یا تخلیه عقده‌های درونی، هر لحظه امکان دارد که حالت تهاجمی به خود بگیریم و چوبش را می‌خوریم.