کتاب سومویی که نمی توانست گنده شود

اگر حرفی که می‌زنی قشنگ‌تر از سکوت نیست، پس ساکت باش.

اگر حرفی که می‌زنی قشنگ‌تر از سکوت نیست، پس ساکت باش.

آدمی که کم حرف می‌زند چیزهای زیادی را پنهان می‌کند.

اگر حرفی که می‌زنی قشنگ‌تر از سکوت نیست، پس ساکت باش.

« گفتم ممکن است، نگفتم ساده است. »

زیادی فکر می‌کنی چون بین خودت و دنیا فکر را قرار می‌دهی. بیش از آنکه مشاهده کنی وراجی می‌کنی. بیش از آنکه پدیده‌ها را دریابی، فکرهای پیش‌ساخته را مطرح می‌کنی. به‌جای آنکه به واقعیت همان‌طور که پیش می‌آید نگاه کنی،‌ از پشت عینک رنگی‌ای به آن نگاه می‌کنی که روی دماغت گذاشته‌ای. معلوم است، از پشت عینک آبی، دنیا آبی است. پشت عینک زرد، رنگ زرد غالب می‌شود. پشت عینک قرمز، رنگ سرخ باقی رنگ‌ها را نابود می‌کند...

« گفتم ممکن است، نگفتم ساده است. »

معلوم است، از پشت عینک آبی، دنیا آبی است. پشت عینک زرد، رنگ زرد غالب می‌شود. پشت عینک قرمز، رنگ سرخ باقی رنگ‌ها را نابود می‌کند... خودتی که دریافتت را بی‌مایه می‌کنی چون فقط چیزی را که خودت به‌میان می‌کشی می‌بینی، یعنی پیش‌داوری‌هایت را.

« گفتم ممکن است، نگفتم ساده است. »

زیادی خوش‌بین‌بودن بیماری است. زیاده‌روی در هر چیزی بیماری است

اگر حرفی که می‌زنی قشنگ‌تر از سکوت نیست، پس ساکت باش.

اگر حرفی که می‌زنی قشنگ‌تر از سکوت نیست، پس ساکت باش.

به اندازۀ کافی فکر نمی‌کنی برای اینکه مسائل پیش‌پاافتاده و افکار مبتذل را این‌ور و آن‌ور می‌کشی و تکرار می‌کنی و نشخوار می‌کنی، چون به دلیل ضعف در تحلیل آن‌ها را حقیقت تصور می‌کنی. مثل یک طوطی که توی قفسی از پیش‌داوری‌ها محبوس شده. زیادی فکر می‌کنی اما به اندازۀ کافی نیست چون خودت فکر نمی‌کنی.

تو هزار تا دلیل می‌تراشی تا از آنچه تصمیم گرفته‌ای شانه خالی کنی. در واقع، تو یک عالم اراده داری، اما توأم با سوءنیت. حیف، چون راه بالارفتن و پایین‌رفتن یکی است.

گندۀ تو وجودم درست شد، می‌بینمش. منظور از آن گنده برندۀ دیگران نیست، برندۀ خودم است

هدف ته راه نیست، بلکه هدف خودِ رهروی است.

خوش‌بین‌بودن بیماری است؟ نه. زیادی خوش‌بین‌بودن بیماری است. زیاده‌روی در هر چیزی بیماری است

آدم برای زندگی‌کردن به دین احتیاج ندارد. دین، شاید نه. اما معنویت، چرا.

آدم برای زندگی‌کردن به دین احتیاج ندارد. دین، شاید نه. اما معنویت، چرا.

چیزی که آدم سرکوب می‌کند سنگین‌تر از چیزی است که جست‌وجو می‌کند.

چیزی که آدم سرکوب می‌کند سنگین‌تر از چیزی است که جست‌وجو می‌کند.

بچگی خوشبخت بودی؟ بچگی خودش خوشبختی است، مگر نه؟ نباید ازش بیرون آمد.

زیادی فکر می‌کنی چون بین خودت و دنیا فکر را قرار می‌دهی. بیش از آنکه مشاهده کنی وراجی می‌کنی. بیش از آنکه پدیده‌ها را دریابی، فکرهای پیش‌ساخته را مطرح می‌کنی. به‌جای آنکه به واقعیت همان‌طور که پیش می‌آید نگاه کنی،‌ از پشت عینک رنگی‌ای به آن نگاه می‌کنی که روی دماغت گذاشته‌ای. معلوم است، از پشت عینک آبی، دنیا آبی است. پشت عینک زرد، رنگ زرد غالب می‌شود. پشت عینک قرمز، رنگ سرخ باقی رنگ‌ها را نابود می‌کند... خودتی که دریافتت را بی‌مایه می‌کنی چون فقط چیزی را که خودت به‌میان می‌کشی می‌بینی، یعنی پیش‌داوری‌هایت را.

اگر حرفی که می‌زنی قشنگ‌تر از سکوت نیست، پس ساکت باش.

یون عزیزم، دلم نمی‌خواهد که خودت را بیشتر قبول داشته باشی یا کمتر. دلم می‌خواهد که این‌قدر در بارۀ خودت نشخوار نکنی. از خودت خلاص بشوی.

چون مادرم یک فرشته است، عشقش را بین همۀ دنیا تقسیم می‌کند. همه برایش اهمیت دارند، همسایه، عابر، ناشناس، بیگانه. مرا بیشتر از کس دیگر دوست ندارد. اما من پسرش‌ام، تنها کسی که باید دوست داشته باشد اگر هیچ‌کس را دوست نمی‌داشت!

حالا که مرا به اندازۀ دیگران دوست دارد، معنی‌اش این است که در واقع دوستم ندارد.

مادرم همیشه با دیگران پیش از من حرف زده بود، مادرم همیشه با دیگران بیشتر بحث کرده بود تا با من، مادرم همیشه به دیگران بیشتر توجه کرده بود تا به من. بله، همیشه فقط به یک چیز در مورد او اطمینان داشتم، اینکه آخرین دغدغۀ خاطرش بودم.

آن شب، اگر شعور این است که انسان تغییر عقیده بدهد، من هم شعور به‌خرج دادم. من از سر مخالفت قدم به این مسابقه گذاشته بودم. و مغلوب از آن خارج شدم. در ابتدا شروع کردم به تماشاکردن با چشمان خودم، اما در طول مسابقات، از چشمان دیگران استفاده کردم و همین نمایش را دگرگون کرد.

هرقدر در فکر قهرمان‌شدن پافشاری می‌کردم، بیشتر به‌نظر می‌آمد که در تحقق خواسته‌ام ناتوانم. به‌نظر می‌رسید که خواسته‌ام ضعیف است و فرعی، که درخواست‌های قوی‌تری به آن فایق می‌آید، مثل خلق و خوی من، افسردگی‌ام، بی‌حوصلگی‌ام، محدودیت‌های جسمانی‌ام. ارادۀ من ناخدای کشتی نبود، بلکه ملوانی بود محبوس در انبار کشتی که کسی به نظراتش گوش نمی‌داد.