کتاب درآمدی بر اندیشه هانس بلومنبرگ

نوشتن، متین‌ترین راه برای دست شستن از جهان است!

در عصر جدید دیگر تضمینی برای این وجود ندارد که از ارضای کنجکاوی‌های نظری و علمی، احساسِ سعادت ناشی شود. بلکه به‌عکس در این عصر «آنتی‌تزی میان کنجکاوی و سعادتمندی در زندگی»(LN, ۴۷۴) شکل می‌گیرد. درحالی‌که نزد ارسطو فزونی بخشیدن به دانش هنوز معادل فزونی بخشیدن به سعادت بود،‌ دانشِ علم مدرن به میزان فزاینده‌ای به منبعی برای ناخوشایندی مبدل شده است.

اما هر اندازه که علم از آغاز عصر جدید در شبکهٔ پیش‌فرض‌ها و فرمول‌های خود جایی را برای استعارهٔ عالم به مثابهٔ کتاب قایل می‌شود، به همان نسبت نیز مانع از آن می‌شود که استعارهٔ کتابِ عالم این جایگاه را اشغال کند، زیرا ن

«ممکن است تو بر این باور باشی که کتاب‌ها سخن می‌گویند، گویی چیزی را می‌فهمند، اما هنگامی که تو از آن‌ها با شوروشوقِ از سر یادگیری دربارهٔ آن‌چه گفته شده می‌پرسی، آن‌ها همان چیزی را می‌گویند که پیش‌تر گفته شده است.»

آن‌چه واقعاً شایستهٔ دانستن است، بیش از آن‌که در بلندا باشد، در ژرفاست.

انسان در عالمی که هیچ وقعی به انسان نمی‌نهد، قطعه‌ای فناپذیر و طبیعتی است که دغدغهٔ خویش را دارد.