کتاب آداب دنیا

این دلتنگی از کجا می‌آمد؟ این وقت صبح، جان می‌داد برای بی‌تاب بودن، برای دل‌دل کردن که عشقت را بیدار کنی و بگویی خیلی می‌خواهمت عوضی! اسمش را گذاشته بود موج دلتنگی. موجی که نصفه‌شب‌ها یا دم‌دمه‌های صبح سراغش می‌آمد و می‌بایست به یکی چیزی بگوید، هر چه باشد.

اگر آدم قرار بود همه‌چیز زندگی‌اش را انتخاب کند، دنیا هرج‌ومرج می‌شد.

«اگر آدم قرار بود همه‌چیز زندگی‌اش را انتخاب کند، دنیا هرج‌ومرج می‌شد.

مرگ و تولد هیچ‌وقت خسته‌کننده نمی‌شوند هر دو فقط یک‌بار اتفاق می‌افتند، اما... ... مرگ قابل‌تحمل‌تر است: اگر کسی بخواهد، می‌تواند محل، نحوه و زمانش را انتخاب کند، درست خلاف تولد که به‌اجبار می‌رود توی پاچهٔ آدم و راه گریزی هم نیست.

خیانت مثل سوختگیِ پشتِ دست است؛ خوب می‌شود، پوست تازه هم درمی‌آید، رنگ و شمایلش اما هیچ‌وقت مثل قبل نمی‌شود همیشه هم جلو چشم است... ... هر وقت نگاهت بهش بیفتد، آرام دست را پشت‌ورو می‌کنی، یا می‌بری زیر میز. اگر هم ازت بپرسند، مجبوری لبخند بزنی و بگویی چسبیده به لبهٔ داغ فر یا آب‌جوش روی آن ریخته.

نسیم، نسیم است حتا اگر برگی را تکان ندهد، یا شوخ‌وشنگ به هر جا سرک نکشد، اما نسیمی که حرف نزند، بدجنس است، تازه اگر بی‌موقع، در یک پیش‌ازظهرِ اوایل فروردین بوزد که...

آدمی که زبان وا نمی‌کند، دردی دارد نگفتنی. مرضش لاعلاج است.

الان که می‌خواهم بازی را تمام کنم، هنوز به لحظهٔ نهایی نرسیده، دارم زیر بارش خُرد می‌شوم. کثافت شدن آسان نیست. نه! نمی‌توانم. من نمی‌توانم مثل این‌ها باشم. و نمی‌توانم هیچ کاری هم نکنم. اگر کاری نکنم می‌میرم. باید چیزی را ازش بگیرم که نتواند جبران کند.

بعضی خُرده‌ریزها را آدم می‌فرستد آن تهِ تهِ انباری چیزهایی که نمی‌شود دور انداخت به کار زندگی روزمره هم نمی‌آید... ... تا چه پیش آید و شنبه‌ای به نوروز بیفتد که این خُرده‌ریزها لازم بشود؛ اغلب هم از سر ناچاری و اجبار. در این چهارشنبهٔ کسل‌کنندهٔ بی‌جان و روح که انگار از صبح هیچی سرجای خودش نبود و هیچ‌طور نمی‌شد قبول کرد که امروز هم مثل چهارشنبه‌های قبل از گم شدن نوید و رفتن ضمیر و الم‌شنگهٔ دیروز است، دکتر انگار هل داده شده بود آن ته، لابه‌لای خُرده‌ریزها. صبح، خانوادهٔ تیبو را موقتاً کنار گذاشته و زن دکتر شریعتی را به تصادف و بخت، چشم‌بسته از کتابخانهٔ پاتوق بیرون کشیده بود تا تنوعی باشد؛ نشسته پشت میزِ کنارِ پنجره، رو به خانهٔ آذر.

آذر دوتا قهوه ریخت و رفت نشست سر میز، کنار پنجره. دکتر رفت نشست روبه‌روی آذر که جرعه‌ای قهوه خورد و به قلیان پُک زد. از سمت نگاه آذر، خانهٔ خودش پیدا بود و کارگاه نوید و بخشی از خانهٔ دکتر. نوشین سر کوشا را با بوته‌ها گرم کرده بود و علفی را که چیده بود نشانش می‌داد و حتماً داشت توضیحات علمی بهش می‌داد. از دید دکتر و از ورای شانهٔ آذر، خانهٔ اردوان و فریماه دیده می‌شد و دامداری و زمین‌های کشاورزی و گوشه‌ای از مهمان‌خانه با سربازی که جلو آن ایستاده بود. نگاهش را برد به آن ته‌ها، جایی که آدم‌ها نگاه می‌کنند تا چیزی برای دیدن پیدا نکنند.

حماقت مثل آپاندیس است نه سرماخوردگی. یکهو می‌گیرد، خرکی. با عطسه و تب خبر نمی‌کند.

نسیم، نسیم است حتا اگر برگی را تکان ندهد، یا شوخ‌وشنگ به هر جا سرک نکشد، اما نسیمی که حرف نزند، بدجنس است، تازه اگر بی‌موقع، در یک پیش‌ازظهرِ اوایل فروردین بوزد که... ... نمی‌فهمید دارد بهش حال می‌دهد در آن آفتاب تند، یا به‌عمد می‌آید می‌پیچد دور خیسی شلوار تا ساق پایش را مورمور کند، بدجنس!