ما در بهدست آوردن عشق و تأیید والدینمان موفق نخواهیم بود، مگر آنکه با معیارهای خشک والدین و اجتماع همنوایی کنیم. به ما میگویند که چه باید بکنیم و چگونه فکر کنیم و وقتی با معیارهای دیگران کنار نمیآییم، از ما انتقاد میکنند، اَنگ میزنند و طرد یا تنبیهمان میکنند و تردیدی نیست که در بسیاری از موارد شکست میخوریم که حاصل آن از دست دادن عزتنفس و بیمقدار شمردن خود واقعی و توانایی ما در تشخیص آنچه واقعاً هستیم، خواهد بود. درحالیکه اعتقاد راجرز این است که این توجه مثبت مشروط، مانع رشد بهنجار ما خواهد شد و در ادامه میگوید وقتی که خودپنداره بسیار ضعیفی داریم یا رفتار بدی در پیش گرفتهایم، به عشق، تأیید، دوستی و حمایت دیگران حتی بیشتر از گذشته نیاز داریم؛ نه به دلیل آنکه سزاوار آن هستیم، بلکه به دلیل ارزش و منزلتمان به مثابه یک انسان. با برخورداری از این نوع توجه میتوانیم پی به ارزش انسانی خود ببریم و خویشتن آرمانیمان را محقق سازیم. بدون برخورداری از این توجه نمیتوانیم بر نقاط ضعف خود غلبه نموده و به قابلیت کارکردی کامل خود دست یابیم