کتاب مردگان جزیره موریس

نصرت‌الدوله با حسرت گفت: «نه، دلیلش این نبود. نمی‌دانم تو چه کرده بودی که اگر موقع روبه‌رو شدن با تو مسلح بودم و تو تنها و بی‌سلاح بودی، باز هم جرئت نمی‌کردم شلیک کنم. فقط هم من نبودم. خیلی جاها با دشمنان مسلحت روبه‌رو می‌شدی و آن‌ها جرئت نمی‌کردند به تو شلیک کنند و بعدها چوب خطای‌شان را می‌خوردند، چون تو سر صبر آن‌ها را می‌کشتی. این چه قدرتی بود که تو داشتی؟»

آدم‌ها می‌میرند، نوشته‌ها می‌مانند. کاری کن ننویسد

این سخن ایزدی را دستپاچه کرد و چاپلوسانه گفت: «قربان، خاک وطن بیاورم؟» شاه سیگاری برداشت و گفت: «نه، غصه‌دارم می‌کند.»

«دنیا، دیگر دنیای سابق نیست. دنیای داورهاست. دنیای انگلیسی‌هاست. دنیای مردان [...] دار نیست. نسل باجربزه‌ها دیگر ور افتاده. این دنیا، دنیای مسافران کشتی مردگان است.»

"رابطهٔ من و شاه مخلوع این قلم است

روزبه‌روز به ایدهٔ شخصی‌اش بیشتر ایمان می‌آورد که در روزگار تخم لق دموکراسی‌بازی در بعضی کشورهای غربی تنها وحشت ملت می‌تواند حافظ حکومتش باشد