بریده‌هایی از کتاب راه‌های تکمیل نماز

امام سجّاد (ع) می‌فرماید: وَحَقُّ الصَّلَاةِ أَنْ تَعْلَمَ أَنَّهَا وِفَادَةٌ إِلَی اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَأَنَّکَ فِیهَا قَائِمٌ بَیْنَ یَدَیِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ فَإِذَا عَلِمْتَ ذَلِکَ قُمْتَ مَقَامَ الذَّلِیلِ الْحَقِیرِ الرَّاغِبِ الرَّاهِبِ الرَّاجِی الْخَائِفِ الْمُسْتَکِینِ الْمُتَضَرِّعِ الْمُعَظِّمِ لِمَنْ کَانَ بَیْنَ یَدَیْهِ بِالسُّکُونِ وَالْوَقَارِ وَتُقْبِلَ عَلَیْهَا بِقَلْبِکَ وَتُقِیمَهَا بِحُدُودِهَا وَحُقُوقِهَا؛ و حق نماز این است که بدانی نماز کوچ کردن به سوی خدای عز و جل است، تو در آن حال در برابر خدای عز و جل ایستاده‌ای، چون این معنا و موقعیت را دانستی، در موضع بنده‌ای می‌ایستی که خوار و بی‌مقدار و زار و هراسان و امیدوار و ترسان و خاضع و متضرع است، و کسی را که در برابر او ایستاده است، با سکون و وقار خود بزرگ می‌دارد. در این حال از صمیم قلب به نماز رو می‌آوری، و آن را با حدود و حقوق به پا می‌داری.

شیعیان ما را در سه جا امتحان کنید. یکی از آنها وقت‌های نماز است که چگونه بر انجام نماز اهتمام می‌کنند

در میزان (و ترازوی اعمال در قیامت) چیزی سنگین‌تر از صلوات بر محمد و آل محمد نیست،

هر مسلمانی که سورهٔ حمد را بخواند، به اندازه‌ای پاداش می‌گیرد که گویی دو سوم قرآن را تلاوت نموده است

و حق نماز این است که بدانی نماز کوچ کردن به سوی خدای عز و جل است، تو در آن حال در برابر خدای عز و جل ایستاده‌ای، چون این معنا و موقعیت را دانستی، در موضع بنده‌ای می‌ایستی که خوار و بی‌مقدار و زار و هراسان و امیدوار و ترسان و خاضع و متضرع است، و کسی را که در برابر او ایستاده است، با سکون و وقار خود بزرگ می‌دارد. در این حال از صمیم قلب به نماز رو می‌آوری، و آن را با حدود و حقوق به پا می‌داری.

برای حضور قلب، به معانی نماز توجه‌کنید، یعنی الفاظ را به قصد و با ارادهٔ جدی بگویید؛ نه اینکه یک بار عربی را بخوانید و در ذهن ترجمه را هم مرور کنید! (یکی از بزرگان به کسی که گفته بود در نماز به معانی آن فکر می‌کنم، فرموده بودند: پس کی نماز می‌خوانی!)