امام سجّاد (ع) میفرماید:
وَحَقُّ الصَّلَاةِ أَنْ تَعْلَمَ أَنَّهَا وِفَادَةٌ إِلَی اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَأَنَّکَ فِیهَا قَائِمٌ بَیْنَ یَدَیِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ فَإِذَا عَلِمْتَ ذَلِکَ قُمْتَ مَقَامَ الذَّلِیلِ الْحَقِیرِ الرَّاغِبِ الرَّاهِبِ الرَّاجِی الْخَائِفِ الْمُسْتَکِینِ الْمُتَضَرِّعِ الْمُعَظِّمِ لِمَنْ کَانَ بَیْنَ یَدَیْهِ بِالسُّکُونِ وَالْوَقَارِ وَتُقْبِلَ عَلَیْهَا بِقَلْبِکَ وَتُقِیمَهَا بِحُدُودِهَا وَحُقُوقِهَا؛ و حق نماز این است که بدانی نماز کوچ کردن به سوی خدای عز و جل است، تو در آن حال در برابر خدای عز و جل ایستادهای، چون این معنا و موقعیت را دانستی، در موضع بندهای میایستی که خوار و بیمقدار و زار و هراسان و امیدوار و ترسان و خاضع و متضرع است، و کسی را که در برابر او ایستاده است، با سکون و وقار خود بزرگ میدارد. در این حال از صمیم قلب به نماز رو میآوری، و آن را با حدود و حقوق به پا میداری.