کتاب تائوی پو

بسیاری از انسان‌ها به «طبیعت درون» خود گوش فرا نمی‌دهند و به‌همین‌دلیل خودشان را به‌خوبی نمی‌شناسند. هنگامی‌که شناختشان از خویشتن اندک است، برای خودشان بسیار کم احترام قائل می‌شوند و بنابراین بسیار تحت تأثیر دیگران قرار می‌گیرند.

پیگلت پرسید: «صبح که از خواب پا میشی، اولین چیزی که از خودت می‌پرسی چیه»؟ پو گفت: «صبحونه چی داریم؟ تو چی می‌پرسی پیگلت»؟ «من سؤال می‌کنم که امروز چه اتفاق هیجان‌انگیزی می‌افتد»؟ پو متفکرانه سرش را تکان داد؛ سپس گفت: «هوم... هر دو یکی هستند».

پیگلت درحالی‌که هق‌هق می‌کرد گفت: «خیلی سخت است که شجاع باشی، هنگامی که تنها یک حیوان بسیار کوچک هستی».

پیگلت پرسید: «صبح که از خواب پا میشی، اولین چیزی که از خودت می‌پرسی چیه»؟ پو گفت: «صبحونه چی داریم؟ تو چی می‌پرسی پیگلت»؟ «من سؤال می‌کنم که امروز چه اتفاق هیجان‌انگیزی می‌افتد»؟ پو متفکرانه سرش را تکان داد؛ سپس گفت: «هوم... هر دو یکی هستند».

«ساده‌نگری با حماقت یکسان نیست».

هنگامی‌که شما خودخواهی، پیچیدگی و برخی دیگر از ماهیت‌های ناهنجار و دست‌وپاگیر را کنار بگذارید، دیر یا زود به کشف آن سادگی بچگانه، آن راز ناگفته که برای انسان‌هایی با «چوب‌های تراش‌نخورده»، آشکار است، دست می‌یابید: زندگی لذت‌بخش است.

انسان همیشه به‌جای درآغوش‌گرفتن آنچه که دنیا به ما عرضه می‌کند، درک و یکی‌شدن با آن، در برابر آن ایستاده

آرامش و رضایت خاطر یکی از ویژگی‌های بارز یک شخص تائوئیست است

دانش کتابی و تجربه لزوماً همیشه به یک زبان سخن نمی‌گویند.

در نظر لائوتسه، بشر هرچه بیشتر با قوانین طبیعت درمی‌افتاد بیشتر از توازن و همسازی با مابقی جهان فاصله می‌گرفت. هرچه قوانین بشری خشک‌تر می‌شد، این توازن بیشتر بهم خورده و مشکلات بیشتر می‌شد.

قورباغه‌ای که در ته چاه زندگی می‌کند هرگز نمی‌تواند تصویری از اقیانوس در ذهنش داشته و به همان‌گونه حشره‌ای تابستانی هم نمی‌تواند هیچ درکی از یخ داشته باشد؛ بنابراین یک دانش‌پژوه چگونه می‌تواند درکی از تائوئیسم داشته باشد؟ او با محفوظات و دانش خود، خویشتن را در قفس قرار داده است.

از نظر این عالمان نداشتن عقیده‌ای علمی دربارۀ همۀ مسائل عملاً جرمی بزرگ محسوب خواهد شد

پیگلت پرسید: «صبح که از خواب پا میشی، اولین چیزی که از خودت می‌پرسی چیه»؟ پو گفت: «صبحونه چی داریم؟ تو چی می‌پرسی پیگلت»؟ «من سؤال می‌کنم که امروز چه اتفاق هیجان‌انگیزی می‌افتد»؟ پو متفکرانه سرش را تکان داد؛ سپس گفت: «هوم... هر دو یکی هستند».

یک ضرب المثل دربارۀ کوآنگ‌فوتسه آمده است که: «اگر حصیر، صاف و درست پهن نشده باشد، استاد نخواهد نشست»؛

پیگلت پرسید: «صبح که از خواب پا میشی، اولین چیزی که از خودت می‌پرسی چیه»؟ پو گفت: «صبحونه چی داریم؟ تو چی می‌پرسی پیگلت»؟ «من سؤال می‌کنم که امروز چه اتفاق هیجان‌انگیزی می‌افتد»؟ پو متفکرانه سرش را تکان داد؛ سپس گفت: «هوم... هر دو یکی هستند».

ابرهای بالا سر به‌هم می‌رسند و جدا می‌شوند؛ نسیمی که در باغچه می‌پیچد آرام می‌گیرد و دوباره بازمی‌گردد؛ زندگی نیز این‌چنین است، چرا آرام نباشیم؟ چه‌کس می‌تواند جلودارما باشد وقتی بخواهیم آن را به جشنی بدل کنیم؟

«تو شکایت می‌کنی و می‌گویی درختی داری که بسیار بی‌ارزش است و به‌درد الوار شدن نمی‌خورد؛ اما می‌توانی از سایه‌ای که فراهم کرده استفاده کنی و زیر شاخه‌های درهم آن که سطح وسیعی را مفرح کرده است استراحت کنی و لذت ببری و قشنگی و ابهت این درخت کهن سال را تحسین کنی. و از طرفی چون کسی نمی‌تواند آن را برای الوار ببرد پس هیچ‌چیز آن را تهدید نمی‌کند. این درخت تنها به این دلیل در نظر تو بی‌فایده می‌آید که تو می‌خواهی آن را به چیزی تبدیل کنی که با ماهیت آن هماهنگ نیست و تلاشی برای استفاده از آن در راه درستش نداری».

شاگرد کنجکاوی می‌پرسد: «چرا پرندگان در آغاز فصل زمستان به جنوب پرواز می‌کنند»؟ علم پاسخ می‌دهد: «غریزه». این گفته به این معنا است که «ما نمی‌دانیم».

راه اعتماد و تکیه به خود با شناخت خویشتن آغاز می‌شود و اینکه بدانیم چه کسی هستیم، چه داریم که با آنها کار کنیم، و چه‌چیزی برای ما کاربرد بهتری دارد

زمین بازتابی از نظم جهان هستی است و پیرو قوانینی یکسان با آن، نه دنباله‌روی قوانین بشری.

برای لائوتسه، دنیا دام‌گذار در راه زندگی نبود که باید با آن مبارزه کرد، بلکه آموزگاری بود برای نکته‌های باارزش زندگی. درس‌های دنیا احتیاج به یادگیری داشت همان‌گونه که قوانینش باید به اجرا در می‌آمد و اگر چنین می‌شد همه‌چیز به‌خوبی پیش می‌رفت.

به‌جای‌اینکه «از این دنیای خاکی» کناره‌گیری کنیم، باید «به این دنیای خاکی» ملحق شویم.

هر تائوئیست پیری که از درون جنگلی انبوه بیرون می‌آید خواهد گفت: «ساده‌نگری با حماقت یکسان نیست».

هنگامی‌که شما خودخواهی، پیچیدگی و برخی دیگر از ماهیت‌های ناهنجار و دست‌وپاگیر را کنار بگذارید، دیر یا زود به کشف آن سادگی بچگانه، آن راز ناگفته که برای انسان‌هایی با «چوب‌های تراش‌نخورده»، آشکار است، دست می‌یابید: زندگی لذت‌بخش است.

«خردمندان، دانش‌آموخته نیستند و دانش‌آموختگان خردمند نیستند»

تائوئیسم و یا به‌عبارتی؛ طریقه و روش انسان کامل یا انسانی در تمامیت خود یا انسانی معنوی (چند تعریف تائوئیسم از انسان)، در جوامع غربی، بیشتر توسط عالمانی تفسیر شده است که از روش فکری جناب جغد تبعیت می‌کنند، متفکران، تئوریسین‌ها و پروفسورهای کم‌حافطۀ خشک و بی‌انعطاف.

به‌سختی می‌توان اثری از روح تائوئیسم را در نوشته‌های پر از قواعد و خشک این مرثیه‌خوان‌های ملانقطی کسل‌کننده پیدا کرد؛ کسانی‌که در نظرات روشنفکرانۀ رنگ‌ورورفتۀ آنها همان‌قدر روح تائوئیسم را می‌توان یافت که موجودات زنده را در موزۀ مجسمه‌های ساخته شده از موم.

یک محقق کنفیوژنیست خشک کسی است که هدفش از به‌دست آوردن دانش تنها افزایش معلومات است و این شخص معمولاً این آگاهی را برای خودش و یا در گروه کوچک خودش نگه می‌دارد و آن را در نوشته‌های با ابهت و ظاهرسازانه‌ای نشر می‌دهد که هیچ‌کس از آنها سردرنمی‌آورد، به‌جای اینکه تلاش او برای آگاهی دیگران باشد.

پو گفت: «خیلی از مردم با حیوانات حرف می‌زنند». ـ «احتمالاً، ولی...»؛ پو ادامه داد: «اما تعداد خیلی کمی به ما گوش می‌کنند». و اضافه کرد: «و اشکال همین‌جا است».

ارزش دانایی بسیار بیشتر از «تنها درست بودن» است.