متفقین، که قبلاً بیدریغ کالاهای استراتژیک مورد نیاز را راهی جبهههای آن کشور میکردند، ناگهان متوجه شدند که این دشمن دیرین، که اکنون بهاجبار دوست خوانده میشود، پیروزیهای چشمگیری در صحنه نبرد کسب کرده است و آن به این معنی بود که «دشمنان فعلا دوست را روی تخت اگر مینشانی، بالای سرش شمشیری که از مویی آویخته باشد قرار بده» و به این ترتیب دو قلم از اساسیترین کالاها از لیست اقلام ارسالی قلم خورد. به عبارت دیگر «خر لنگ را از خود پیش انداختن خطا بود و این خطا را متفقین مرتکب نمیشدند!»