کتاب چگونه با نوجوانان صحبت کنیم تا گوش دهند و چگونه گوش دهیم تا نوجوانان صحبت کنند

اما اگر بتوانید فضایی در خانه‌تان ایجاد کنید که بچه‌ها به راحتی احساساتشان را بیان کنند، احتمال بیشتری وجود دارد که نسبت به احساسات شما پذیرا باشند و تمایل بیشتری داشته باشند که دیدگاه بزرگسالانشان را مورد توجه قرار دهند.

بنابراین، کاری که ما نیاز داریم انجام دهیم این است که فکرمان را از چطور کارها را روبه‌راه کنم؟ به چطور بچه‌هایم را توانا کنم تا کارها را خودشان انجام دهند؟ تغییر دهیم.

اگر شرایط در یک نسل قبل برای ما آن گونه بود، برای مادران و پدران امروزی چگونه باید باشد؟ آن‌ها کودکانشان را در فرهنگی بزرگ می‌کنند که فرومایه‌تر، خشن‌تر، بی‌رحم‌تر، مادی‌گراتر، دارای تمایلات جنسی بیشتر، و خشن‌تر از قبل هستند.

«پدر و مادرم پیوسته در من احساس گناه ایجاد می‌کردند: تو تنها پسرمان هستی... ما توقع بیشتری از تو داریم... تو مناسب با توانایی بالقوه‌ات عمل نمی‌کنی.»

هدف این است که سعی کنیم احساسی را که گمان می‌کنیم بچه‌ها دارند، در قالب کلمات بیان کنیم، اما احساس خودمان را مطرح نکنیم.»

با جایگزین کردن شوخی‌طبعی به جای سرزنش، ما خلق و خو را تغییر می‌دهیم و روحیهٔ بشاش هر کسی را تشویق می‌کنیم

کاری که ما نیاز داریم انجام دهیم این است که فکرمان را از چطور کارها را روبه‌راه کنم؟ به چطور بچه‌هایم را توانا کنم تا کارها را خودشان انجام دهند؟ تغییر دهیم.»

پرسیدم: «به من بگویید در طول آن سال‌های پرفراز و نشیب، آیا چیزی وجود داشت که والدین‌تان گفته یا انجام داده باشند که برای شما مفید بوده باشد؟» همگی به خاطرتشان رجوع کردند. مایکل گفت: «والدین من هرگز در حضور دوستانم بر سر من فریاد نمی‌زدند.

هیچ قانون رفت و آمدی وجود نداشت یا هیچ نوع مداخله‌ای وجود نداشت. او حتی به من اجازه می‌داد در خانه مواد مصرف کنم. در شانزده سالگی، کوکایین مصرف می‌کردم. بخش ترسناک قضیه این بود که خیلی سریع به سراشیبی افتادم. من هنوز از مادرم که حتی سعی نکرد قوانینی برایم وضع کند، عصبانی هستم. او سال‌های زیادی از زندگی‌ام را نابود کرد.»

«آنچه مرا نگران می‌کند، نگرش جدید پسرم است. او نمی‌خواهد با قوانین کسی زندگی کند. او یاغی است، همان‌طور که من در پانزده سالگی بودم. اما من آن را پنهان می‌کردم. او به راحتی حرفش را می‌زند و روی چیزی که می‌خواهد پافشاری می‌کند.»

«به نظر می‌رسد پسرم به دوستان جدیدش توجه زیادی نشان می‌دهد. من دوست ندارم با آن‌ها معاشرت کند. به نظرم آن‌ها تأثیر بدی در او می‌گذارند.»

شما نمی‌دانید از آن‌ها در مقابل همهٔ خطرات در دنیای امروز محافظت کنید، یا آن‌ها را از اظطراب هیجانی سال‌های نامناسب بمباران می‌کنند، دور نگهشان دارید. اما اگر بتوانید فضایی در خانه‌تان ایجاد کنید که بچه‌ها به راحتی احساساتشان را بیان کنند، احتمال بیشتری وجود دارد که نسبت به احساسات شما پذیرا باشند و تمایل بیشتری داشته باشند که دیدگاه بزرگسالانشان را مورد توجه قرار دهند. در این صورت بیشتر می‌توانند محدودیت‌هایتان را بپذیرند و احتمال بیشتری هست که با ارزش‌های شما حمایت شوند.»