کتاب چکونه با کودکانمان صحبت کنیم تا گوش دهند و چگونه گوش کنیم تا کودکان صحبت کنند

کودکان از شنیدن سخنرانی،‌ موعظه و توضیحات طولانی خوششان نمی‌آید. برای آن‌ها هر چه یاداوری کوتاه‌تر باشد، بهتر است.

اول، با دقت تمام گوش کنید. برای کودک بسیار سخت است که با والدی صحبت کند که تنها نصفه گوش می‌دهد. کودک تا زمانی که شما تمام حواستان را به ندهید حس نمی‌کند که شما گوش می‌دهید. بسیاری از اوقات حتی لازم نیست چیزی بگویید. اغلب سکوت دلسوزانه تنها چیزی است که کودک به آن احتیاج دارد.

خب طبیعتا نوشتن پیام همیشه موفقیت‌آمیز نخواهد بود اما ما معتقدیم که متوجه خواهید شد که از فریاد کشیدن و داد زدن موثرتر است و قطعا برای شما نیز خیلی راحت‌تر خواهد بود. فکر می‌کنیم متوجه خواهید شد که این موضوع برای تمام این پنج روش صدق می‌کند. مانند هر مهارت دیگری تمرین احتیاج دارد و شما باید آن‌ها را با نیازها و موقعیت‌های خاص خودتان آنها را وفق دهید و هر کدام از این مهارت‌ها می‌تواند در ایجاد حس همکاری در کودکان بسیار موثر باشد.

روش دوم برای کمک به کودکان در برخورد با احساستشان این است که یاد بگیریم آن‌ها را با کلماتی مانند: "اوه" یا "اوهوم" یا "می‌فهمم." تایید کنیم. زمانی که کودک مورد سوال قرار می‌گیرد، سرزنش می‌شود یا نصیحت می‌شود، نمی‌تواند به طور واضح فکر کند.

پدر: تو خیلی لاک پشتت را دوست داشتی، اینطور نیست؟ کودک: بله والدین به طور معمول چنین پاسخ‌هایی نمی‌دهند چون می‌ترسند مبادا با نام نهادن روی یک احساس آن را بدتر کنند. در حالی که عکس این موضوع درست است. کودکی که برای آنچه احساس می‌کند کلماتی می‌شنود به شدت آرام می‌شود چون کسی احساس درونی‌اش را تایید کرده است.

ما گاهی از عبارت‌هایی استفاده می‌کنیم که مظلوم‌نمایی کنیم: مادر: "می‌شود شما دوتا این قدر جیغ نکشید چه بلایی می‌خواهید سرم بیاورید می‌خواهید از دستتان سکته کنم؟ "این موهای خاکستری را می‌بینی؟ این بخاطر توست. شما دارید من را جوان مرگ می‌کنید." و کودک فکر می‌کند: "من گناهکار و مقصر هستم. تقصیر من است."

اطلاعات نسبت به اتهامات راحت‌تر پذیرفته می‌شوند

بعضی اوقات برای کودک همین که کسی درک کند چقدر خواهان چیزی هستند تحمل واقعیت برایشان راحت‌تر می‌شود. بنابراین چهار روش احتمالی دارید تا کمکهای اولیه احساسی را به کودکی که ناراحت است بدهید. با توجه کامل به او گوش کنید، با استفاده از کلمات احساسات را تایید کنید، اسمی به احساساتش بدهید، خواسته‌هایش را به طور خیالی برآورده کنید.

کودکان اگر یک گوش شنوا و یک واکنش همدردی داشته باشند می‌توانند به خودشان کمک کنند اما زبان همدردی برای ما راحت نیست. احساسات اکثر ما هنگام بزرگ شدن نادیده گرفته می‌شوند. برای اینکه در این زبان پذیرش جدید راه بیافتید، باید یاد بگیریم که روش‌هایش را تمرین کنیم.

بین احساس بچه‌ها و چگونگی رفتار آن‌ها رابطه مستقیمی وجود دارد. پس چگونه به آن‌ها کمک کنیم که حس درستی داشته باشند؟ با قبول کردن احساس آن‌ها!

کودکان اگر یک گوش شنوا و یک واکنش همدردی داشته باشند می‌توانند به خودشان کمک کنند اما زبان همدردی برای ما راحت نیست.

گزینه‌های جایگزین برای تنبیه، اینها هستند: ۱. راهی به کودک نشان دهید تا مفید باشد. ۲. عدم تایید قطعی خود را بدون حمله به شخصیت کودک بیان کنید. ۳. انتظارات خود را بیان کنید. ۴. به کودک نشان دهید چطور می‌تواند جبران کند. ۵. به او حق انتخاب دهید. ۶. دست به عمل بزنید. ۷. به کودک اجازه دهید نتایج رفتار خود را ببیند.