کتاب از نخلستان تا خیابان

کهکشان در کهکشان اسطوره می‌غلتد به خاک

شکسته‌بال‌ترینم من، شکسته، خسته، همینم من همین که هیچ در او شوقی، به پر کشیدن و رفتن نیست چه شد که در شبِ خاموشی، ز گردبادِ فراموشی میان کوچهٔ دل‌هامان، چراغ عاطفه روشن نیست به وقت چشم فروبستن، به رسم لاله‌رخان بر من کفن ز خون گلو آرید، که خاک خلعت این تن نیست

خوشا آنان که جانان می‌شناسند طریق عشق و ایمان می‌شناسند بسی گفتیم و گفتند از شهیدان شهیدان را شهیدان می‌شناسند

از شبنم اشک گونه‌هامان تر بود تشییع‌جنازهٔ گلی پرپر بود از منبر دست‌ها که بالا می‌رفت در صحن حسینیهٔ دل محشر بود