بریده‌هایی از کتاب پسری روی سکوها

امید نصف خوشبختی است. امید همچون خون در روان‌تان جاری است که اگر نباشد گامی به پیش نمی‌روید

بدن برای‌شان ابزاری است برای کار کردن و نان درآوردن و نه برای نمایش و اطوار.

گاهی درمی‌یابید بیشتر عمرتان را در آفساید سپری کرده‌اید. بی‌ثمر دویده‌اید و صدای سوتی که کشیده‌اند را نشنیده‌اید. شاید آفساید نفرت‌انگیزترین قانون فوتبال باشد، ولی بی‌تردید بازتابندهٔ تلاش بی‌ثمر و گول‌زنک زندگی آدمی هم هست.

«چه‌جوری به یک بچه خوشبختی را توضیح می‌دهی؟» گفت؛ «خوشبختی را توضیح نمی‌دهم. توپی جلوِ پایش می‌اندازم و می‌گویم با آن بازی کن.»

گاهی بازیکنی که می‌ترسد، تیم و دیگر بازیکنان را دنبال خود می‌کشد. بازیکن بزرگ است که از خود تشویش نشان نمی‌دهد. شجاع است و بیمی به دل راه نمی‌دهد.

پیشکش بی‌مقداری به محضر زهراخانم کریمی، مادر عزیزم. یکی از آن مادرهای مهربان و جان‌سخت این آب و این خاک. بانویی که ما را تحمل کرد. که عشق ورزید و عشق. که شور و فوتبال را در خانه نگاه داشت.