قهوهٔ اصل. کِی بود؟ آخرین فنجانی که نوشیدم؟ از مایعی غلیظ که رویش شیر واقعی ریخته باشند؟ در برلین؛ با بابا؛ پساز آغاز ناغافل جنگ؟ همان دَم که تلخی قهوه با تلخی حالمان یکی شد. جیرهبندی، از آنوقت به بعد، اِرزاتسکافی بدنام را با خودش آورده بود؛ قهوهای که پدرم با نوشیدن هر جرعهاش صورتش را جمع میکرد و جنگ و رایش و دنیا را لعنت میفرستاد. دقدلش را سر مامان بیچاره خالی میکرد. «از بلوط قهوه ساختهاند! دیگر میدانم همه دیوانه شدهایم!» برای آلمانیها، قهوهٔ خوب نشانهٔ دادوستد و روابط دوستانه و ثبات سیاسی بود؛ اینکه دنیا سر جای خودش است. تقلب نهادین ارزاتسکافی خبر میداد که جهان داشت از کف میرفت؛ داشت سست و بیروح و پُر از دغل میشد.