کتاب خونابه میناب

بود. من برای اولین‌بار صدای گریهٔ دیوارها وضجهٔ پنجره‌ها را شنیدم که حتی برای یک لحظه از صدا نمی‌افتادند.

تا قبل از آن گمان می‌کردم جنگ‌ها ترس‌آفرینند ولی اشتباه می‌کردم... با دیدن آن تصویر متوجه شدم جنگ در ماهیت خود ترسوترین‌هاست. از مدرسه می‌ترسد، از باغ و آبادانی می‌ترسد، از حضور انسان می‌ترسد، از جنین‌های نشسته در بطن مادران می‌ترسد، از نوای شاد دمام و نی‌انبان و نی‌جفتی می‌ترسد و حتی از سایهٔ خودش هم می‌ترسد. چطور ممکن است که پدیده‌ای تا این حد ترسو قادر به ایجاد هول و هراس در دل دیگران باشد؟