کتاب نسخه عشق

عشق یک تمرین مداوم است. یعنی بیش از اینکه یک حس باشد یک عمل است. چیزی است که شما انجام می‌دهید، نه چیزی که برایتان به‌صورت تصادفی اتفاق بیافتد. دو طرف رابطه هر روز و به‌صورت مرتب میزان معینی از آن را بین خود تبادل می‌کنند.

این‌طور نیست که زوج‌های موفق کمتر از بقیه با هم دعوا کنند، آنها فقط بهتر دعوا می‌کنند و مهم‌ترین سبب آن استقبال آنها از یکدیگر است. استقبال کردن مثل پس‌انداز کردن در حساب بانکی احساسات و عواطف است.

ما همیشه موقعیت‌هایی برای یک تعامل ارزشمند داریم اما آنها را نادیده می‌گیریم. خودمان هم نمی‌دانیم که آنچه به‌دنبالش هستیم، در همین لحظه‌های کوچک و گذرنده و ظاهراً بی‌ارزش از ما دور می‌شود.

گاهی ممکن است زوجی ظاهراً با هم باشند اما در عمل دو زندگی موازی و مجزا را طی کنند.

طرفین یک رابطه باید در مورد هم کنجکاو باقی بمانند.

طرفین یک رابطه باید اشتیاق و تحسین خود را به نسبت دیگری نشان دهند. یعنی باید در کنار چیزهای دیگر، محاسن همسر خود را ببینید و آن را به زبان بیاورید. ویژگی‌هایی را که در او دوست دارید تحسین کنید و آن را با صدای بلند یا لمس کردن (نوازش) او، اعلام کنید.

«هنوز هم زندگی سخت است. هماهنگی بین کار ما و برنامه‌های آموزش مجازی بچه‌ها و کارهای دیگر خانه واقعاً مشکل است، اما حالا احساس می‌کنیم هر دو در یک تیم هستیم و در مقابله با مشکلات دو نفریم.»

مشاور به همهٔ حرف‌های آنها گوش کرد. از آنها پرسید که به‌نظرشان ایراد کجاست و چرا می‌خواهند از هم جدا شوند؟ و در طی یک دورهٔ چند جلسه‌ای هفتگی، در نهایت پاسخ‌ها مشخص شد: «با هم کنار نمی‌آییم. ارتباط جنسی نداریم و تنها کارمان دعوا کردن است.»

زوج‌ها به‌جای نادیده گرفتن هم، حواسشان به‌هم باشد. به این معنی که هم آنچه را که ما آن را «نیاز ارتباطی» می‌نامیم، بیان و ابراز کنند و هم به همسر خود هنگامی‌که آن را ابراز می‌کند، پاسخ دهند.

رابطه یک چیز بزرگ نیست بلکه مجموعه‌ای از میلیون‌ها چیز ریز کوچک است که روزبروز و در طول یک عمر در کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند.