کتاب دسپوینا

بخت او را در عسل خوابانده‌اند و اقبال مرا در پهن

«حق با توست، اما گاهی افکار اندوهبار هم حس خوبی دارند مثل وقتی که با زخم‌مان ور می‌رویم.»

«متاسفم، شاید بزرگترین درد بشر این باشد که از خانواده‌اش نفرت داشته باشد.»

«ترجیح می‌دهم از یک غریبه خنجر بخورم.» چشمان سرخش به سزار خیره ماند. «دردش خیلی کمتر است. باید درک کنی سزار. البته درک هم نکنی مهم نیست.»

تا به حال بیشتر از هزاران پادشاه در سراسر زمین حکومت کرده‌اند. هیچ‌کدامشان اگر جهنم نساخته باشند، نتوانسته‌اند بهشت را هم روی زمین بیاورند. پس اگر تا ابد هم بر جای یکدیگر بنشینند، نمی‌توانند

چه کسی می‌تواند در دو راه قدم بگذارد و در دو راه پیش رود؟ انسان به ناچار یکی را برمی‌گزیند و یا تا ابد در ابتدای دوراهی می‌ماند و به هیچ نمی‌رسد.

سزار گفت: «تمام احساسی که تئودورا دارد حسادت و قدرت طلبیست.» پتروناس گفت: «احساس تو چیست؟»

مانند همیشه ساده‌ترین چیزی که به فکرش می‌رسید مرگ بود. اینکه همه چیز تمام شود و دیگر نیاز نباشد نگران هیچ چیزی باشد