پیاژه معتقد بود کودکان تا هفتسالگی فاقد خویشتنداری کلامی هستند و هر چیزی به ذهنشان میرسد به زبان میآورند. آنها چون تصور میکنند در مرکز هستی قرار دارند نیازی نمیبینند حریم خصوصی برای خود داشته باشند یا برای رعایت حال دیگران از گفتن بعضی حرفها خودداری کنند. اما بزرگسالان به واسطهی اینکه در مقایسه با کودکان خودمحوری کمتری دارند، خود را به الگوی صحبت کاملاً اجتماعی که در آن خیلی حرفها ناگفته میماند عادت دادهاند. فقط دیوانهها و بچهها هستند که هرچه را فکر میکنند به زبان میآورند.