کتاب سیرسه

اما پس از آن‌همه تنهایی، گمان می‌کنم هردوی ما ارزش گفتگوی آشکار را فهمیده بودیم.

ترس نمی‌تواند آفرینندۀ چیزی باشد.

«آب باران از سقف آنجا می‌ریزد. این سنگ‌فرش‌ها با باران بعدی دوباره لق خواهند شد.» ‫«کار دنیا همین است. درستشان می‌کنی، دوباره خراب می‌شوند و باز درستشان می‌کنی.»

پنه‌لوپه و تلماخوس هنوز با هم حرف نمی‌زدند. هر ساعت و هر زمانی از روز، فرقی نمی‌کرد، جو بینشان شکننده بود. برایم مضحک بود که خطاها و اندوه‌هایشان را اعتراف نمی‌کردند تا همه‌چیز تمام شود. اما آن‌ها مانند تخم‌مرغ بودند، هریک می‌ترسید دیگری را بشکند.

«بعضی آدم‌ها مانند صورت‌های فلکی‌اند، تنها برای فصلی زمین را لمس می‌کنند.»

مدت‌ها بیش از آنچه باید، زیادی خوب بوده. حالا باید خودش باشد

زخم‌هایش را به من نشان داد، و درعوض اجازه داد وانمود کنم که هیچ زخمی ندارم.

اما هرگز آرزو نمی‌کنم به گذشته بازگردم. البته که تنم به سوی خاک می‌رود. جایگاهش همان‌جاست

«یک قفس طلایی، باز هم قفس است.»

وقتی در مصر باشی ایزیس۷۲ را می‌پرستی؛ وقتی در آناتولی باشی، برای سیبل۷۳ بره‌ای قربانی می‌کنی. این موضوع به آتنا که در زادگاهت است بی‌حرمتی نمی‌کند.

چقدر ساده بود. اگر تو بخواهی، من انجام می‌دهم. اگر خوشحالت می‌کند، با تو می‌آیم. آیا لحظه‌ای بود که دل ترک بردارد؟ اما دل ترک‌خورده کافی نبود.

هر لحظه که کنارم بود در گلویم بغضی احساس می‌کردم، ناشی از عشقم به او، آن‌چنان بزرگ که نمی‌توانستم حرف بزنم.

هر روز پس از دیگری باید صبورانه خطاهایت را دور بریزی و دوباره از نو شروع کنی.

‫ آن چیزی که نمی‌خواست پشت سر بگذارد چه بود؟

اما در یک زندگی پر از تنهایی، لحظات نادری هست که روح دیگری به روح تو نزدیک می‌شود، همان‌طور که ستاره‌ها سالی یک‌بار زمین را لمس می‌کنند.

دستم را بر سینه‌اش گذاشتم؛ جایی که قلب بزرگ ناخدا می‌تپید. گفتم: «بیا، تو را تنها نمی‌گذارم.»

این یکی از خصوصیاتی در او بود که دوست داشتم: همیشه برای شانسش می‌جنگید.