کتاب سیرسه

اما پس از آن‌همه تنهایی، گمان می‌کنم هردوی ما ارزش گفتگوی آشکار را فهمیده بودیم.

«آب باران از سقف آنجا می‌ریزد. این سنگ‌فرش‌ها با باران بعدی دوباره لق خواهند شد.» ‫«کار دنیا همین است. درستشان می‌کنی، دوباره خراب می‌شوند و باز درستشان می‌کنی.»

پنه‌لوپه و تلماخوس هنوز با هم حرف نمی‌زدند. هر ساعت و هر زمانی از روز، فرقی نمی‌کرد، جو بینشان شکننده بود. برایم مضحک بود که خطاها و اندوه‌هایشان را اعتراف نمی‌کردند تا همه‌چیز تمام شود. اما آن‌ها مانند تخم‌مرغ بودند، هریک می‌ترسید دیگری را بشکند.

«بعضی آدم‌ها مانند صورت‌های فلکی‌اند، تنها برای فصلی زمین را لمس می‌کنند.»

مدت‌ها بیش از آنچه باید، زیادی خوب بوده. حالا باید خودش باشد

اما هرگز آرزو نمی‌کنم به گذشته بازگردم. البته که تنم به سوی خاک می‌رود. جایگاهش همان‌جاست

چقدر ساده بود. اگر تو بخواهی، من انجام می‌دهم. اگر خوشحالت می‌کند، با تو می‌آیم. آیا لحظه‌ای بود که دل ترک بردارد؟ اما دل ترک‌خورده کافی نبود.

هر لحظه که کنارم بود در گلویم بغضی احساس می‌کردم، ناشی از عشقم به او، آن‌چنان بزرگ که نمی‌توانستم حرف بزنم.

هر روز پس از دیگری باید صبورانه خطاهایت را دور بریزی و دوباره از نو شروع کنی.