کتاب خطاهای بالینی در روان درمانی

نسبت به نشانه‌هایی که حاکی از آسیب‌پذیری مراجع در برابر افشاگری هیجانی است، هشیار باشید: الف. عبارتی نظیر "من تا به حال این موضوع را قبلاً به کسی نگفته‌ام". ب. به کار بردن کلمات روان و سلیس هنگام گفتگو دربارهٔ موضوعات غیر شخصی و همزمان استفاده از کلمات بریده‌بریده و پراکنده وقتی محور گفتگو به سمت موضوعات شخصی کشیده می‌شود. ج. تمایل به توجه‌برگردانی از خود وقتی دربارهٔ موضوعات شخصی صحبت به میان می‌آید. د. وجود یک زندگی‌نامهٔ شخصی دوره‌ای که به شکل منطقی و بر حسب سن تقویمی کنار هم چیده شده‌اند. ه. علایم غیرکلامی مثل چشمان اشک‌آلود، ژست‌های عصبی چهره یا دست و پای بی قرار.

وقتی مراجعان ریزش می‌کنند، حداقل بخشی از مسئولیت متوجه متخصّص بالینی است.

هر وقت مراجعان وی پیش از موعود جلسه درمان را قطع می‌کنند، او شروع به گمانه‌زنی نمی‌کند که چرا آنها به خیل عظیم "ناپدیدشدگان عرصهٔ روان‌درمانی" پیوستند. درعوض نامهٔ دوستانه‌ای برای آنها می‌نویسد و از آنها می‌خواهد که در یک جلسهٔ مشاورهٔ رایگان شرکت کنند تا با هم دربارهٔ عوامل مؤثر و نامؤثر فرایند درمان به بحث و گفتگو بنشینند.

لازاروس بر اهمیت مرور منظم و مرتب یادداشت‌های مربوط به روند جلسات مراجعان تأکید می‌کند.

وقتی در رابطه با مراجعی مرتکب اشتباه شدید به یکی از همکاران قابل اعتمادتان مراجعه کنید و این موضوع را با او در میان بگذارید.

طی فرایند درمان هر چه کمتر به طبقات تشخیصی اختلالات و برچسب‌ها فکر کنیم، بهتر است.

مصاحبه ناکامل و دست و پا شکستهٔ اوّلیه با مراجع یکی از اصلی‌ترین عوامل کاهش اثربخشی درمان به شمار می‌رود.

روایت درمانی به وضوح از تمرکز بر مشکلات و آسیب‌شناسی اجتناب می‌کند و درعوض درصدد جستجوی داستان‌های جایگزین مراجع برمی‌آید. در این رویکرد درمانی به بازنویسی سناریوهایی از زندگی مراجعان پرداخته می‌شود که رفتارهای سالم و ثمربخش جایگزین رفتارهای مخرب رایج می‌شود.

اطلاعاتی که در ابتدای جلسه باید در اختیار مراجعان قرار داد، برای تمام مراجعان یکسان است و می‌توان آنها را به شکل منظم، سازمان‌یافته، مکتوب و قانون‌مند ارایه کرد.

مراجعان همچنین ممکن است نسبت به خود روندِ درمان باورهای ناکارآمدی داشته باشند. لذا بایستی در پایان جلسهٔ اوّل درمان، از مراجع پرسیده شود که آیا جلسهٔ امروز طبق انتظار آنان پیش رفت.