کتاب قطار نیمه شب

"زندگی رو فقط می‌شه با نگاه به گذشته فهمید؛ ولی باید با نگاه به آینده زندگیش کرد."

دلیل اصلی وجود کتاب‌ها، کمیک‌ها، فیلم‌ها و موسیقی این است که به آدم‌ها راهی بدهند تا حرف دلشان را بزنند، بی‌آنکه مستقیم درباره‌اش حرفی زده باشند.

ولی بعضی وقت‌ها باید بذاری قلبت بشکنه تا بتونی به زندگی ادامه بدی.

گاهی وقت‌ها خوشبختی چیز زیادی برای یاد دادن بهمون نداره...»

بعضی وقت‌ها باید بذاری قلبت بشکنه تا بتونی به زندگی ادامه بدی.

آدم نمی‌تونه دلتنگ کسی بشه که هیچ‌وقت ندیده‌تش.» احتمالاً بزرگ‌ترین دروغی که تا آن روز گفته بود.

در آن زمان، این احساس رضایت و خوشبختی اصلاً چیز عجیبی به نظر نمی‌رسید. همچون جویباری از میان انگشتان بازشان جریان داشت و تصور می‌کردند که اوضاع همیشه همین‌طور می‌ماند و این جویبار هرگز خشک نخواهد شد. فقط جاری می‌شد و پیش می‌رفت، بدون اینکه هرگز لازم باشد به سرچشمهٔ آن فکر کنند. هیچ‌وقت هم به خودشان زحمت نمی‌دادند تا مشتی از آن بردارند و بنوشند؛ انگار زندگی می‌توانست تا ابد به شیرینی ماه‌عسل باقی بماند.

«مادرم همیشه می‌گفت آدم‌ها از اینکه فکر می‌کنن می‌تونن اوضاع رو تغییر بدن دیوونه می‌شن. بعضی اتفاق‌ها باید بیفتن.»

گاهی اوقات بزرگ‌ترین لحظه‌های زندگی همان لحظه‌هایی‌اند که از همه کوچک‌تر و ناچیزتر به نظر می‌رسند.

نوزادها پیچیده‌ترین موجودات این دنیان، هیچ‌کی هم نمی‌فهمه تو سرشون چی می‌گذره.»

«مرگ دوست ما بود و خواب برادر مرگ.»

"زندگی رو فقط می‌شه با نگاه به گذشته فهمید؛ ولی باید با نگاه به آینده زندگیش کرد."

بعضی وقت‌ها به تاریکی نیاز داری تا چیزهای دیگه رو روشن‌تر جلوه بدی.»

زمانْ خونه‌ها رو به موزه، عاشق‌ها رو به غریبه و آهنگ‌ها رو به غم تبدیل می‌کنه.

"زندگی رو فقط می‌شه با نگاه به گذشته فهمید؛ ولی باید با نگاه به آینده زندگیش کرد."

باید بدونی کِی انتظارات بقیه رو نادیده بگیری. حتی اگه به قیمت زیر پا گذاشتن قوانین باشه.

مگر اصلاً کسی پیدا می‌شود که در جوانی، قدر روزگاری را که در آن زندگی می‌کند بداند؟

هدف گذشتن زندگی از جلوی چشم‌هات اینه که تماشاش کنی

اگه کارهایی کرده باشم که نباید می‌کردم چی؟» چهرهٔ اگنس ناگهان آرام شد. لبخندی زد و بعد هم به‌گرمی خندید و گفت: «رفیق قدیمی، این یعنی تو واقعاً زندگی کردی

در زندگی روزهایی هستند که می‌گذرند و دیگر هرگز به یادشان نمی‌افتی. روزهایی هم هستند که آن‌قدر عزیز و مهم‌اند که همه‌چیزِ بعد از خودشان را در خود جا داده‌اند؛

دلیل اصلی وجود کتاب‌ها، کمیک‌ها، فیلم‌ها و موسیقی این است که به آدم‌ها راهی بدهند تا حرف دلشان را بزنند، بی‌آنکه مستقیم درباره‌اش حرفی زده باشند.

در زندگی روزهایی هستند که می‌گذرند و دیگر هرگز به یادشان نمی‌افتی. روزهایی هم هستند که آن‌قدر عزیز و مهم‌اند که همه‌چیزِ بعد از خودشان را در خود جا داده‌اند؛ روزهایی مثل عروسک‌های تودرتوی ماتروشکا که همیشه در دل آیندهٔ در حال گسترش پنهان‌اند.

«ما واسه بدبین بودن خیلی جوونیم.»

«یه بار تو رادیو نتیجهٔ یه نظرسنجی رو شنیدم. دربارهٔ بزرگ‌ترین حسرت‌های آدم‌ها تو لحظهٔ مرگ بود. یکیش این بود که کاش این‌قدر خودشون رو غرق کار نکرده بودن. بقیه‌ش هم به شهامت ربط داشت. شهامت اینکه خودت باشی، شهامت بروز دادن احساساتت. انگار همه‌شون یه‌جورهایی به رها کردن ترس ربط داشت. من کل زندگیم رو یه‌سره دویدم. انگار همیشه داشتم مسابقه می‌دادم. باید می‌فهمیدم که هر توقف کردنی به معنی فاجعه نیست.»

«این دنیا پر از آدم‌هاییه که نگاه می‌کنن، ولی هیچی نمی‌بینن.

زندگیِ بدون درد اصلاً تو منوی دنیا نیست، پسرجون. زندگی‌ای که همه‌ش صرف فرار از درد بشه آخرش چیزی ازش نمی‌مونه جز همون درد. درد و حسرت. تو همین الانش هم با درد زندگی کردی.

خطر موسیقی همینه دیگه. می‌تونه کلی خاطره رو شخم بزنه.

«تنها راه یاد گرفتنْ زندگی کردنه.»

مهم طول عمر نیست، عمقشه

خوب زندگی کردن بهترین شکل مردن بود