کتاب التهاب جهانی و موقعیت شیعیان

این فرمانی برخاسته از «تلمود» بنی‌اسرائیلی است که از پیروان خود می‌خواهد همواره چونان مار سر را در سوراخ پنهان کرده و دُم را نمایان کنند تا چنانچه دُم زده شد، سر سالم بماند و دُمی دیگر برای خود بسازد. مردان صحنهٔ سیاسی، دم آشکار مار زهرآگین مجامع مخفی بنی‌اسرائیلی‌اند.

آنان عامل بحران و کانون بحران را شرق اسلامی معرّفی می‌نمایند؛ در حالی که به خوبی واقفند که راز «بحران بزرگ فرهنگی و تمدّنی عارض شده بر غرب و به تبع آن، جهان معاصر»، در غرب، رویکرد غربی و عملکرد غربیان مستکبر نهفته است. بحرانی که از اوایل قرن بیستم میلادی تاکنون، چنان‌که عرض شد، امواج پی‌درپی‌اش در مناسبات مختلف سیاسی، اجتماعی و اقتصادی نمودار شده است. در ادامه، راه خلاصی و خروج از بحران را هم گذار از مسیر سرکوب و تاراج شرق اسلامی و سلطهٔ تمام‌عیار بر آن سرزمین، طیّ سلسله‌ای از مناقشات که در نهایت، به آرمگدون می‌انجامد، معرّفی و با این پیش فرض، فرمان عملیات گسترده و یورش به شرق را صادر می‌کنند.

ای کاش! همهٔ ما، متذکّر این امر می‌شدیم که چشمی نظاره‌گر و مردی منتظر ماست.

آنان عامل بحران و کانون بحران را شرق اسلامی معرّفی می‌نمایند؛ در حالی که به خوبی واقفند که راز «بحران بزرگ فرهنگی و تمدّنی عارض شده بر غرب و به تبع آن، جهان معاصر»، در غرب، رویکرد غربی و عملکرد غربیان مستکبر نهفته است. بحرانی که از اوایل قرن بیستم میلادی تاکنون، چنان‌که عرض شد، امواج پی‌درپی‌اش در مناسبات مختلف سیاسی، اجتماعی و اقتصادی نمودار شده است. در ادامه، راه خلاصی و خروج از بحران را هم گذار از مسیر سرکوب و تاراج شرق اسلامی و سلطهٔ تمام‌عیار بر آن سرزمین، طیّ سلسله‌ای از مناقشات که در نهایت، به آرمگدون می‌انجامد، معرّفی و با این پیش فرض، فرمان عملیات گسترده و یورش به شرق را صادر می‌کنند.

تاریخ نه یک بار، بلکه صد بار تکرار می‌شود.

ساکنان غرب مسیحی، به ویژه «ایالات متّحدهٔ آمریکا»، پیش‌تر و بیشتر از ما، دربارهٔ بحران‌های سهمگین و چند وجهی آخرالزّمان آگاهی دارند و حسب سناریوی بیان شده از طریق مبلّغان بنیادگرا و حتّی سینمای آخرالزّمانی هالیوود،‌ تصویری از پیش طرّاحی شده از مراحل و مواضع این مجموعه از وقایع در ذهن ساخته‌اند.

سران ائتلاف «صیلب و صهیون»، موفّق به القای این پیش فرض شده‌اند که: اوّلاً جهان در شرایط سخت آخرالزّمانی قبل از ظهور «مسیح موعود» وارد شده است؛ ثانیاً کانون اصلی خطرات و تهدیدها از شرق اسلامی سر بر می‌آورد؛ ثالثاً جنگ‌ها و میدان‌داری نظامی در این فصل، ضروری و اجتناب ناپذیر است؛ رابعاً بازندهٔ نهایی، سپاهیان دجّال شرقی و پیروز میدان، سپاهیان حزب مؤتلفهٔ صلیب و صهیون است. در این سناریو، فرافکنی عجیبی نهفته است.

دیوید بروگ، مدیر اجرایی سازمان مسیحیان متّحد برای اسرائیل (CUFI)، معتقد است که نبرد «آمریکا» با برخی از کشورهای اسلامی، در واقع نبرد اسلام رادیکال با تمدّن مسیحی، یهودی غرب است. بنابراین، این رویارویی کاملاً مذهبی بوده و در حمایت از یهود شکل گرفته است. وی مخالفت غرب با برنامهٔ هسته‌ای ایران را نیز در این چارچوب تحلیل می‌کند. جنگی که در آخرالزّمان در منطقهٔ خاورمیانه رخ می‌دهد، بسیار ویران‌گر خواهد بود و به تفسیر بنیادگرایانی چون ریگان، این نبرد، نبردی هسته‌ای است.

جریان سلفی و وهّابی معاصر، مجعول دستگاه‌های امنیّتی «بریتانیا» و تقویت شدهٔ «سازمان سیا» است که در یک آن، به ایفای چند نقش مشغول است.

روزی امام خمینی (ره) درباره وهّابیت فرموده بود: مگر مسلمانان نمی‌بینند که امروز، مراکز وهّابیت در جهان، به کانون‌های فتنه و جاسوسی مبدّل شده اند که از یک طرف، اسلام اشرافیّت، اسلام ابوسفیان، اسلام ملّاهای کثیف درباری، اسلام مقدّس‌نماهای بی‌شعور حوزه‌های علمیّه و دانشگاهی، اسلام ذلّت و نکبت، اسلام پول و زور، اسلام فریب و سازش و اسارت، اسلام حاکمیّت سرمایه و سرمایه‌داران بر مظلومان و پابرهنه‌ها و در یک کلمه، «اسلام آمریکایی» را ترویج می‌کنند و از طرف دیگر، سر بر آستان سرور خویش، آمریکای جهان‌خوار می‌گذارند؟

بحران مشروعیّت حوزهٔ فرهنگی و نظری، بنیاد و مادر سایر شعب و شقوق بحران هویّت، اخلاق، مدیریّت، سیاست و اقتصاد است که تمدّن مدرن را در بن‌بست گرفتار آورده است. بارزترین وجه آن، یعنی بحران اقتصادی، غرب را مستعدّ فروپاشی و قرار گرفتن در آستانهٔ جنگی فراگیر و خانمان‌سوز می‌سازد. دغدغهٔ کنترل بحران یا انتقال دهانهٔ آتشفشانی آن به منطقه‌ای دیگر، مجال هر گونه موضع‌گیری عاقلانه و اندیشمندانه را از غرب گرفته است

در سابقهٔ اقوام، تنها بنی‌اسماعیل و بنی‌اسرائیلند که در دوردست افق دید خود، حکومت جهانی را نگریسته و در پی تأسیس آنند؛ اوّلی به حق و مطابق وعدهٔ حق و دومی ناحق در پی این امرند. بنی‌اسرائیل با تکیه بر مکر و حیله و با دسیسه، سعی در محقّق ساختن این آرزوی دیرین دارد؛ در حالی که بنی‌اسماعیل در انتظار آن، روزگار می‌گذراند.

بحران اقتصادی در اروپای غربی، بحران زودهنگام و دست‌سازی است که «اشرار یهود» بر سر ساکنان غرب آوار ساخته‌اند تا از رود گل‌آلود، ماهی مطلوب خویش را صید کنند. آنان می‌دانند چنانچه فرصت را از دست داده و آخرین فصل از سناریوی جعلی حکومت جهانی خود را به اجرا نگذارند، برای همیشه فرصت را از دست خواهند داد

غرب تنها از طریق انتقال بحران از غرب به شرق اسلامی، می‌تواند خود را از مشکل مهلک اوّل برهاند.

غرب تنها از طریق انتقال بحران از غرب به شرق اسلامی، می‌تواند خود را از مشکل مهلک اوّل برهاند. از این روست که به نظر می‌رسد، یکی از دلایل بحرانی شدن سلسله وقایع سیاسی و نظامی در این منطقه، با موضوع انتقال بحران از غرب به شرق، ارتباط نزدیک داشته باشد و در این میان، جماعتی به نیابت از طرف ائتلاف صلیب و صهیون، به امید همراهی با آنها و به دلیل تعهّدات ویژه و پنهان در قبال آن ائتلاف، وظیفهٔ آتش زدن منطقه را عهده‌دار شده‌اند.

سران مجامع مخفی از طریق اعضای خود در محافل وابسته، مانند: ایلومیناتی، فراماسونری، بیلدربرگ‌ها، شوالیه‌های مالت و... سکان هدایت و کنترل منظومهٔ سیاسی اقتصادی کشورهای غربی و دول دست نشانده در سایر مناطق جهان را در اختیار دارند. بسیاری از سران دول مسلمان شرقی نیز خود را از طریق محافل فرعی، به جرگهٔ این مجامع پیوند زده و بخش کوچکی از همان منظومه را تشکیل می‌دهند.

از نیمهٔ دوم قرن بیستم میلادی و با باز شدن پای جناح راست مسیحی در سیاست «ایالات متّحده آمریکا»، بسیاری از رؤسای جمهوری آمریکا، مانند رونالد ریگان، جرج دبلیو بوش و ... متأثّر از آموزه‌های کلیساهای بنیادگرا و مسیحیان صهیونیست، گفتمان ویژه‌ای را با محوریّت موضوع آخرالزّمان و ظهور قریب الوقوع حضرت مسیح (ع) و ضرورت آماده شدن برای جنگ محتوم آرمگدون در صحرای «مجدّو» واقع در «فلسطین» اشغالی، در سیاست خارجی خود وارد ساختند و فراتر از میادین سیاسی و اقتصادی، هزینهٔ مداخلات نظامی در شرق اسلامی (افغانستان، عراق و ...) را هم برایش پرداختند.

از خداوند می‌خواهیم که ساعت و وقت معلوم را برساند و با ظهور مقدّس، دولت کریمهٔ امام عصر (عج) بنا نهاده شود.

ائتلاف صلیب و صهیون، طیّ دو سه دههٔ اخیر، اقدام به شبیه‌سازی شرایط سال‌های قبل از ظهور منجی، در هیئت سلسله‌ای از وقایع و حوادث کرده است تا به آنجا که امروزه، جمع کثیری از مسیحیان ساکن آمریکا و اروپا، خود را مهیّای واقعهٔ آرمگدون ساخته‌اند. از بحران اقتصادی فراگیر در غرب نیز به عنوان یکی از همین مشابهت‌ها می‌توان یاد کرد.

«بنی‌اسرائیل» در سر، سودای تأسیس امپراتوری جهانی قبل از ظهور آخرین نوادهٔ اسماعیل (ع) و تأسیس دولت کریمه‌اش را دارد. بنی‌اسرائیل برای این امر عجله دارد و مهیّای هر نوع جنایت و خونریزی است. او بیباکانه شیعیان را چون مرغ سر می‌برد؛ در حالی که ما در صف مرغ، در انتظارِ مرغ سر بریده‌ایم.

هدف طرح خاورمیانهٔ بزرگ، تقسیم منطقهٔ خاورمیانه به کشورهایی متعدّد بر اساس اقلّیت‌ها و طوایف موجود در آن است که اوّلین رهاورد این سیاست، ایجاد نزاع بی‌پایان منطقه‌ای است. این طرح حکایت از آن دارد که قدرت‌های غربی صلیبی و رژیم صهیونیستی در ادامهٔ سیاست‌های استعماری گذشتهٔ خود، در صدد تعیین مرزهای جدید جغرافیایی برای خاورمیانه هستند.

اتّحاد صلیبی، صهیونی در صدد تجزیهٔ کشورهای اسلامی، مانند «ایران»، «ترکیه»، «عراق» و «پاکستان» بودند و تحقّق این پروژه را که به نوعی از آن می‌توان به عنوان جنگ صلیبی نو یاد کرد، در گرو درهم ریختن ثبات این کشورها و آلوده‌کردنشان به نزاع‌های قومی و مذهبی می‌دیدند؛ امری که سلفی‌ها به تمامی از عهدهٔ آن برمی‌آمدند. شایان ذکر است که فرقهٔ وهّابیّت با تجدید حیات سلفی‌گری در قالب جدید و در قرن سیزدهم هجری، به همین منظور طرّاحی و ساخته و پرداخته شده بود.

امید طرّاحان پروژهٔ «خاورمیانهٔ بزرگ» این بود که با جدا کردن بخش‌هایی از کشور ایران، عراق، ترکیه، «سوریه» و پاکستان و ایجاد کشورهای کوچک‌تر با محوریّت قبایل و اقوام کُرد، تُرک و بلوچ، برای همیشه، خطر را از خود دور ساخته و مجال کنترل کامل و سلطهٔ بلامنازع بر منابع سرشار انرژی را در این منطقه، فراچنگ آوردند.

نمایندگان بومی ائتلاف صلیب و صهیون در مرکز جهان اسلام، یعنی «عربستان سعودی» و پس از آن، سایر دولت‌های عربی حاشیهٔ بخش جنوبی «خلیج‌فارس»، با دامن زدن به گرایش‌های متعصّبانه و جاهلانهٔ قومی و مذهبی اموی، غرب را از راه میانه و بی‌هیچ هزینه، به مقصد رساندند. در پی این واقعه، ابتدا «افغانستان» و پس از آن، «عراق» و «سوریه» درگیر با خونبارترین منازعات تاریخ دویست سال اخیر شدند و همهٔ توان خود را در مقابل این اتّحاد شوم از دست دادند.

با کاشته شدن دو نهال تلخ وهّابی و بهائی، اوّلی در نقطهٔ کانونی جهان اهل سنّت، «عربستان» و دیگری در نقطهٔ کانونی جهان شیعی، «ایران»، استعمارگران که اهداف مرحله‌ای خود را پی‌می‌گرفتند، امید داشتند با به بار نشستن این دو نهال، از ثمرات آن برای دست‌یابی به اهداف دراز مدّت خود بهره جویند.

مطالعهٔ بنیادهای نظری وهّابیت و بهائیّت و سوگیری فرهنگی و عملی آنان نشان می‌دهد که هر دو فرقه، بر محور عناد و کین‌جویی با امامت و ولایت امام معصوم (ع) استوار گشته‌اند؛ همهٔ آنچه که حوزهٔ تفکّر شیعی بر آن استوار شده و به اتّکای همان نیز در برابر وضع ناهنجار و نامطلوب دشمنان ادیان و انسان مقاومت می‌کند.

سلفی‌ها با استفاده از استراتژی مهاجرت و کوچ و با استفاده از سرمایه‌های دولت‌های «سعودی»، «قطر» و «امارات متّحده»، سعی در مهاجرت دادن جمعیّتی از سلفی‌ها و وهّابیون به نقاط مهم و استراتژیک شیعه‌نشین، مانند «خوزستان»، «خراسان» و... کردند و با تملّک تدریجی اراضی و اماکن مهمّ تجاری و حتّی مسکونی، جزایری پراکنده را چونان لکّه‌های نفتی پراکنده در اقیانوس به وجود آوردند. می‌شد حدس زد که با تزریق تدریجی سرمایه‌های وارداتی و دامن زدن به فعّالیت‌های تبلیغی، از طریق درس‌آموخته‌های مدارس سلفی تکفیری، همچون حوزه‌های مستقرّ در «پاکستان» و «افغانستان»، موجی از شبهات اعتقادی، همه مرزهای خاکی و فرهنگی منطقه را در هم ریخته و مناسبات با ثبات سیاسی، اجتماعی را به موقعیّت ژله‌ای و لغزان تبدیل خواهد نمود.

استان‌های «فارس»، «هرمزگان»، جزایر ایرانی مستقرّ در «خلیج فارس» و بالأخره استان «خراسان» از مناطق مهم و هدف‌گذاری شدهٔ این جریان سلفی و تکفیری بودند.

بر همهٔ مردم و به ویژه مسئولان، فرض است که بدانند، شیعه‌خانهٔ امام زمان (عج) امانتی است که حفاظت و حراست از جغرافیای خاکی و فرهنگی آن در تکلیف ذاتی آنان است. هیچ دولتی حق و اجازهٔ آن را ندارد که در آرزوی قدرت بیشتر و امکان افزون‌تر، بر دیواره‌های حفاظتی و حراستی این شیعه‌خانه لطمه وارد نماید و در گمان کسب وجاهت در میان برخی قبایل و اقوام یا مجامع صلیبی و صهیونی، بنیان های این دیار را دچار آسیب جدّی و غیرقابل جبران کنند.

ای کاش! همهٔ ما، متذکّر این امر می‌شدیم که چشمی نظاره‌گر و مردی منتظر ماست. آیا در ما آمادگی تمام برای لحظات سخت بازپرسی‌اش وجود دارد؟ آنگاه که از ما دربارهٔ آنچه بر سر امانت‌های ایشان آورده‌ایم، خواهند پرسید؟ مردی که تعهّد هیچ طاغوتی به گردن نخواهد داشت!