کتاب آگراندیسمان

بالا آوردنِ خرگوش کوچولو چندان وحشتناک نیست اگر آدم به آن چرخه‌ای نامتغیر ببخشد و روش‌مندش کند

آن‌ها به شیوه‌ی مختصِ خویش، به آموزه‌های بهشت و جهنم اعتقاد دارند. هر دوی این مکان‌ها در زیرِ زمین هستند. جهنم که خشک است و سرشار از نور، جایگاهِ بیماران، سال‌خوردگان، کیفریافتگان، میمون‌نماها، عرب‌ها و یوزها است؛ بهشت که باتلاقی و مه‌گرفته تصویر می‌شود، اقامتگاهِ پادشاه و ملکه، شمن‌ها و آنانی است که بر زمین سرخوش، بی‌رحم و خون‌ریز بوده‌اند. آن‌ها خدایی را نیز می‌پرستند که نامش «دانگ» است و احتمالاً بنا به تصویر و تظاهرِ پادشاه تمثل یافته است؛ او نابینا و موجودی مثله‌شده و رشدنایافته است، و از قدرت‌های نامحدود بهره می‌برد. دانگ عادت دارد خود را به‌شکل مورچه یا افعی درآورد.

من بدونِ نگرانی چشم‌انتظارِ صبحی بودم که احساسِ قلقلکیِ جوشش راهِ گلویم را ببندد، و از همان ساعت خرگوشِ کوچکِ جدید زندگی و عاداتِ سلفِ خود را مو به مو تکرار کند. آندره‌آی عزیز، عادات اَشکالِ عینیت‌یافته‌ی ضرب‌آهنگ‌اند، آن سهمی از ضرب‌آهنگ‌اند که کمک می‌کندمان زنده و سرحال بمانیم.

عبارت «پدر ما»، با توجه به این نکته که آن‌ها هیچ تصور و برداشتی از پدر ندارند، آن‌ها را مات و مبهوت می‌ساخت. چنین می‌نماید که آن‌ها نمی‌توانند بپذیرند علتی بسیار دور و نامحتمل باشد و از همین رو قادر به درک این موضوع نیستند که عملی که چندین ماه قبل‌تر صورت پذیرفته است، می‌تواند ناظر به تولدِ کودک باشد. به‌علاوه، تمامی زنان به جماعِ حیوانی می‌پردازند و لیکن این‌گونه نیست که همه‌شان مادر شوند.

به گناهِ داستان‌بافی آلوده است، به گناهِ تن دادن به ناواقعیاتی مصنوع. هیچ‌چیز به اندازه‌ی تصورِ استثنائاتی بر قاعده سرخوشش نمی‌سازد، تصورِ افرادی خارج از نوع، هیولاهایی نه‌همیشه‌رقت‌انگیز.