کتاب شاهنامه فردوسی

بترس از خدا و میازار کس ره رستگاری همین است و بس

دریغ‌ست ایران که ویران شود کنام پلنگان و شیران شود

از آن پس نمیرم که من زنده‌ام که تخم سخن من پراگنده‌ام هر آنکس که دارد هش و رای و دین پس از مرگ بر من کند آفرین

چو یزدان بود یار و فریادرس نیازد به نفرین ما هیچ‌کس

به یزدان هر آنکس که شد ناسپاس به دلش اندر آید ز هر سو هراس

خرد رهنمای و خرد دلگشای خرد دست گیرد به هر دو سرای

هرانکس که پوزش کند بر گناه تو بپذیر و کین گذشته مخواه

جهان سربه‌سر چو فسانست و بس نماند بد و نیک بر هیچ‌کس

جهان یادگارست و ما رفتنی به گیتی نماند بجز مردمی به نام نکو گر بمیرم رواست مرا نام باید که تن مرگ راست

کسی کو خرد را ندارد ز پیش دلش گردد از کردهٔ خویش ریش

بود زنده نام تو تا جاودان

نخواهیم برگاه ضحاک را مرآن اژدهادوش ناپاک را

چو ضحاک شد بر جهان شهریار برو سالیان انجمن شد هزار سراسر زمانه بدو گشت باز برآمد برین روزگار دراز نهان گشت کردار فرزانگان پراگنده شد کام دیوانگان هنر خوار شد جادویی ارجمند نهان راستی آشکارا گزند شده بر بدی دست دیوان دراز به نیکی نرفتی سخن جز به راز

مبادا چنین هرگز آیین من سزا نیست این کار در دین من که ایرانیان را به کشتن دهم خود اندر جهان تاج بر سر نهم

همه شهر ایران جگر خسته‌اند

زمین چون بهشتی شد آراسته ز داد و ز بخشش پر از خواسته چو جم و فریدون بیاراست گاه ز داد و ز بخشش نیاسود شاه جهان شد پر از خوبی و ایمنی ز بد بسته شد دست اهریمنی

جهان یادگارست و ما رفتنی به گیتی نماند بجز مردمی به نام نکو گر بمیرم رواست مرا نام باید که تن مرگ راست

اگر نرم گوید زبان کسی درشتی به گوشش نیاید بسی بدان کز زبانست گوشش به رنج چو رنجش نجویی سخن را بسنج

چنین است رسم جهان جهان که کردار خویش از تو دارد نهان

زبان را مگردان بگرد دروغ چوخواهی که تخت تو گیرد فروغ

خرد بهتر از هر چه ایزد بداد ستایش خرد را به از راه داد خرد رهنمای و خرد دلگشای خرد دست گیرد به هر دو سرای ازو شادمانی وزویت غمیست وزویت فزونی وزویت کمیست

بیا تا همه دست نیکی بریم جهان جهان را به بد نسپرسم

شاهنامه حماسهٔ ملی ایرانیان.

ازان پس نمیرم که من زنده‌ام که تخم سخن من پراگنده‌ام

چو دین را بود پادشا پاسبان تو این هر دو را جز برادر مخوان

چو بینی به خوبی فراوان بگوی به چشم بزرگی نگه کن به روی

منم پور آن نیک‌بخت آبتین که بگرفت ضحاک ز ایران زمین

به نام خداوند جان و خرد کزین برتر اندیشه برنگذرد خداوند نام و خداوند جای خداوند روزی ده رهنمای خداوند کیوان و گردان سپهر فروزنده ماه و ناهید و مهر ز نام و نشان و گمان برترست نگارندهٔ بر شده پیکرست به بینندگان آفریننده را

ولیکن چنینست گردنده دهر گهی نوش یابند ازو گاه زهر

اگر چشم داری به دیگر سرای به نزد نبی و علی گیر جای