کتاب طاس؛ ۳۵ جستار کوتاه فلسفی

اینکه جهان را واقع‌بینانه نگاه کنیم و در مقابل واقعیت‌های جهان مسلح باشیم؛ به شوخ‌طبعی.

این زمان از دست رفته است که ما در جست‌وجوی آن‌ایم.

امید به آنچه به چشم می‌آید اصلاً امید نیست، «چراکه کیست که امید بندد بر آنچه می‌بیند؟» در مقابل، ما باید «بر آن چیزی امید بندیم که نمی‌بینیم» و «با صبر در انتظارش بنشینیم.»

دنبال‌کردن دانش علمی، همان‌قدر شخصی است که برداشتن قلم‌مو یا نوشتن یک شعر و همهٔ آن عمل‌ها، عمیقاً انسانی‌اند. اگر مشخصهٔ وضع بشر، محدودیت آن باشد، این واقعیت باشکوه است چراکه محدودیت اخلاقی، ریشه در ایمانی به قدرت تخیل دارد، ایمان به حس مسئولیت‌پذیری ما و ایمان به پذیرش خطاپذیری همهٔ ما. ما همیشه باید حواسمان باشد که شاید اشتباه می‌کنیم. وقتی این را فراموش کنیم، خودمان را فراموش می‌کنیم و بدترین اتفاقات می‌افتد.