هر انسانی تنهاست. کسی به دیگری هیچ اهمیتی نمیدهد و رنجهای ما جزیرهای متروکند.
downfalloftheheart@
۶
دلسوزی به حال خویش، به حال ظرفیت کودکانهام برای شادی بیکرانی که هیچ فردای روشنی را بشارت نمیدهد. دلم به حال خودم میسوزد که از داشتن قلمی چالاک چنین به وجد میآیم. به حال دل بینوایم رقت میآورم که میخواهد رنجَش پایان یابد و چنگ در بهانهای برای عشقورزیدن میزند تا بهانهای برای زیستن بیابد.
downfalloftheheart@
۵
مرگ تو ناگهان مرا از کودکی به سالخوردگی کشانده.
کاربر ۱۱۲۱۵۶۷۵
۲
چه لذتی است نوشتن در این لحظه، تنها در قلمرو خویش و به دور از حرامزادگان! اما این حرامزادگان کیستند؟
کاربر ۱۱۲۱۵۶۷۵
۰
هر انسانی تنهاست. کسی به دیگری هیچ اهمیتی نمیدهد و رنجهای ما جزیرهای متروکند.
کاربر ۱۱۲۱۵۶۷۵
۰
فنجانی قهوهٔ داغ دارم و سیگاری تازهآتشزده، فندکی سالم و قلمی چالاک، نشسته کنار آتش و گربهام در کنار. این شور دلسوزی است که در جانم میافتد، دلسوزی به حال خویش، به حال ظرفیت کودکانهام برای شادی بیکرانی که هیچ فردای روشنی را بشارت نمیدهد. دلم به حال خودم میسوزد که از داشتن قلمی چالاک چنین به وجد میآیم.
کاربر ۱۱۲۱۵۶۷۵
۰
از مادر مردهات بگو، با آرامش از او سخن بگو و وانمود کن که آرامی.
کاربر ۱۱۲۱۵۶۷۵
۰
میدانم عشقی که در کتابها از آن حرف میزنند به درد همان کافرها میخورد. من که میگویم دارند نقش بازی میکنند. فقط وقتی همدیگر را میبینند که به خودشان رسیده و لباس خوبی پوشیده باشند، درست مثل تئاتر. به هم دل میبازند، اشک میریزند، به آن شکل چندشآور لبهای همدیگر را میبوسند و یک سال بعد هم جدا میشوند! خب، پس عشقشان کجا رفت؟
کاربر ۱۱۲۱۵۶۷۵
۰
هر دو تنهاییم، تو در گورت و من در اتاقم، من کمی مرده میان زندگان و تو کمی زنده میان مردگان.
کاربر ۱۱۲۱۵۶۷۵
۰
زشت این است که در این دنیا، برای آنکه تو را با آغوش باز بپذیرند، مهربانی و سادگی کفایت نمیکند.
کاربر ۱۱۲۱۵۶۷۵
۰
عشق مادرم را نمیتوان با هیچچیزی قیاس کرد. بله، میدانم که به تکرار مکررات افتادهام. این همان نشخوار اندوه است، با آروارهای که ناخواسته همیشه میجنبد. با این تکرار بیپایان داد خود را از زندگی میستانم، با سخنانی که تسلایم نمیدهند، با شرح بینهایت مهربانی مادرم که اینک همراه خود او زیر خروارها خاک مدفون است.