کتاب کتاب مادرم

هر انسانی تنهاست. کسی به دیگری هیچ اهمیتی نمی‌دهد و رنج‌های ما جزیره‌ای متروکند.

دلسوزی به حال خویش، به حال ظرفیت کودکانه‌ام برای شادی بی‌کرانی که هیچ فردای روشنی را بشارت نمی‌دهد. دلم به حال خودم می‌سوزد که از داشتن قلمی چالاک چنین به وجد می‌آیم. به حال دل بینوایم رقت می‌آورم که می‌خواهد رنجَش پایان یابد و چنگ در بهانه‌ای برای عشق‌ورزیدن می‌زند تا بهانه‌ای برای زیستن بیابد.

مرگ تو ناگهان مرا از کودکی به سالخوردگی کشانده.

چه لذتی است نوشتن در این لحظه، تنها در قلمرو خویش و به دور از حرامزادگان! اما این حرامزادگان کیستند؟

هر انسانی تنهاست. کسی به دیگری هیچ اهمیتی نمی‌دهد و رنج‌های ما جزیره‌ای متروکند.

فنجانی قهوهٔ داغ دارم و سیگاری تازه‌آتش‌زده، فندکی سالم و قلمی چالاک، نشسته کنار آتش و گربه‌ام در کنار. این شور دلسوزی است که در جانم می‌افتد، دلسوزی به حال خویش، به حال ظرفیت کودکانه‌ام برای شادی بی‌کرانی که هیچ فردای روشنی را بشارت نمی‌دهد. دلم به حال خودم می‌سوزد که از داشتن قلمی چالاک چنین به وجد می‌آیم.

از مادر مرده‌ات بگو، با آرامش از او سخن بگو و وانمود کن که آرامی.

می‌دانم عشقی که در کتاب‌ها از آن حرف می‌زنند به درد همان کافرها می‌خورد. من که می‌گویم دارند نقش بازی می‌کنند. فقط وقتی همدیگر را می‌بینند که به خودشان رسیده و لباس خوبی پوشیده باشند، درست مثل تئاتر. به هم دل می‌بازند، اشک می‌ریزند، به آن شکل چندش‌آور لب‌های همدیگر را می‌بوسند و یک سال بعد هم جدا می‌شوند! خب، پس عشقشان کجا رفت؟

هر دو تنهاییم، تو در گورت و من در اتاقم، من کمی مرده میان زندگان و تو کمی زنده میان مردگان.

زشت این است که در این دنیا، برای آن‌که تو را با آغوش باز بپذیرند، مهربانی و سادگی کفایت نمی‌کند.