بریده‌هایی از کتاب آیین همسرگزینی

یکی از پاسخ‌های رایج این است که مرد و زن ناقص و نیمه آفریده شده‌اند و با ازدواج کامل می‌شوند.

گریز از ازدواج در میان کشیشان مسیحی به‌خاطر تصویری است که آنان از پدیده ازدواج و زن ساخته‌اند و معتقداند ازدواج انسان را از رشد روحی باز می‌دارد. بدین جهت ـ به عکس اسلام که عزوبت و مجرد زیستن را با شر و پلیدی همراه و ازدواج را زمینه کمال روحی اعلام کرده است ـ در آیین مسیحیت عزب ماندن عین کمال و رشد تلقی می‌شود؛ از این جهت کلیسا ازدواج را تنها از باب دفع افسد به فاسد به این معنا که گریزی از ازدواج نیست، تجویز کرده است. برتراند راسل در این باره می‌گوید: در رسالات قدیسین به دو یا سه توصیف زیبا از ازدواج برمی‌خوریم، ولی در سایر موارد پدران کلیسا از ازدواج به زشت‌ترین صورت یاد کرده‌اند.

ازدواج مبارک‌ترین سنّت الهی در زندگی انسان است که در کنار شیرین ساختن زندگی، زمینه رشد را نیز فراهم می‌سازد و به اراده خداوند برای بقای نسل آدمی لباس تحقق می‌پوشد. انسان با ازدواج به آرامش روحی می‌رسد. او با روبرو شدن با آیینه زلال همسر خود چین‌وشکن خلق‌وخوی خود را صفایی می‌بخشد و به برکت همراهی همسری مهربان و همراز هرگز خود را در پیچ‌وخم نامهربانی‌های روزگار تنها نمی‌یابد.

برخی از جوانان هم‌زمانی ازدواج با تحصیل را مانع رشد علمی خود می‌دانند. به این دست از جوانان باید گفت که زیان دل‌مشغولی به کشش‌های جنسی گاه به مراتب بیشتر از ازدواج باعث کندی رشد تحصیلی آنان می‌شود؛ به علاوه تجربه سال‌ها حضور در دانشگاه و همراهی با جوانان نشان داده که اتفاقاً ازدواج به خاطر نقشی که در ایجاد آرامش روحی ایفا می‌کند و به تقویت هویت فردی و مسئولیت‌پذیری در زندگی می‌انجامد، در رشد و بالندگی علمی تأثیرگذار است.

برای تبیین حکمت ازدواج و راز شور همسرخواهی چهار عامل را می‌توان برشمرد: یک. آماده‌سازی زمینه‌های رشد و تعالی انسان‌ها؛ دو. حفظ نسل آدمی؛ سه. ارضای حسّ جاودانگی‌خواهی؛ چهار. ارضای مشروع غریزه جنسی. بیشترین نقش در میان این عوامل از آنِ عامل نخست است؛ به این معنا که خداوند از رهگذر همسرگزینی بر اساس اصل: «الرفیق ثم الطریق.» فراهم ساختن زمینه‌های رشد و تعالی معنوی انسان را دنبال نموده است.