بریده‌هایی از کتاب نگرانی‌های زندگی و راه‌های غلبه بر آن‌ها (کتاب چهارم)

محیط خود را خودتان خلق کنید و کنترل آن را به دست بگیرید. شما با رشد خود می‌توانید محیط ذهنی خود را کنترل کنید. پس یک برنامۀ ضربتی ریخته و سر و سامانی به تصمیمات خود بدهید. دست به کار شوید. بنای امور دیگر را بریزید و با یک برنامۀ منظم مشغول به کار شوید. شروع به انجام کارهایی کنید که احساس بهتری به شما می‌دهند. ورزش کنید، رژیم بگیرید، کتاب‌های بیشتری بخوانید. سیلی از حرکت‌های مثبت را در مسیر درست به راه اندازید. و شکرگزار باشید. هرچه دارید جمع ببندید. فهرستی واقعی و همچنین ذهنی از تمام دارایی‌های خود، اعم از ملموس و غیرملموس، تهیه کنید. چه بسا فهرست شما از دیدگاه هفت میلیارد سکنۀ دیگر زمین بلندبالا و رؤیایی باشد. داشتن این فهرست و احساس شکرگزاری به گام‌های بزرگ انضباط منجر خواهد شد. انضباط در نشستن، گوش‌دادن، توجه، کردن، هدیه‌دادن به اطرافیان و فرزندان؛ هوشیار‌بودن، مراقبت از خود، استراحت، درست‌خوردن، درست صحبت کردن و شایسته رفتار‌کردن

نخست، ماهیت نگرانی را دریابید. اکنون دیگر می‌دانید که نگرانی بسته به آگاهی شما ممکن است سودبخش باشد یا زیان‌بخش. بعد، عزم خود را جزم کنید که از این عادت رهایی یابید. این کار بر عهدۀ شما است؛ بر روی خودتان کار کنید، نگرش درست را پیشه کنید. بعد، هر روز ابتدا سر و سامانی به وضعیت کنونی‌تان بدهید. به یاد داشته باشید دستاوردهای کوچک موجب اعتماد به نفسی می‌شوند که بر عادت قصور فائق می‌آید. سپس در راه رسیدن به اهداف خود خریدار هر چالشی باشید. حال مهار زندگی در دستان شماست، زمستان، بهار، و برداشت محصول. شور و حرارت را ضمیمۀ هر گونه مشکل، ترس یا فرصتی کنید. الهامی که اکنون از آنها می‌گیرید و پیشرفت سریعی که در آینده نصیب‌تان می‌شود، روزی شما را بر فراز اهداف، ماجراجویی‌ها، و دستاوردهای‌تان می‌نشاند.

انسان دارای توانایی منحصربه‌فردی است که می‌تواند هرچیز را همان‌گونه که هست ببیند، و نیز این توانایی را دارد که هرچیز را بهتر از آنچه هست ببیند. اولی را واقعیت می‌گویند؛ دومی را ایمان می‌نامند.

یادتان باشد، نخواهید که کار راحت باشد، فقط بخواهید که ارزشش را داشته باشد. نگویید کاش راحت‌تر می‌بود؛ بگویید کاش من قوی‌تر بودم. نخواهید که موانع کمتر شوند- خواهان مهارت‌های بیشتر باشید. مشکلات کمتری را نخواهید، طالب دانایی بیشتری باشید. چالش‌ها هستند که تجربه را شکل می‌دهند

خانواده‌ای را در نظر بگیرید که می‌خواهند برای یک تفریح جانانه برنامه‌ریزی کنند. هرچند باید به وضعیت خودرو و تایرها توجه داشته باشند و مطمئن شوند که مسیر درست را انتخاب کرده‌اند، ولی احمقانه است که بگذارند ذهن‌شان پر از افکار منفی شود، که مثلاً شاید در راه تصادف بکنند و همه‌ی اعضای خانواده را به کشتن دهند. اگر این‌گونه بیاندیشند، حتی اگر هم به تفریح بروند، به جای لذت‌بردن، کل سفر را به کابوسی از ترس با شَبهی از تشویش که سر هر پیچی ظاهر می‌شود، تبدیل می‌کنند. بسیاری از مردم این رفتار را با زندگی‌شان دارند.

انضباطی که باید برای جمع کردن رختخواب داشته باشید همان انضباطی است که برای موفقیت در دنیای تجارت لازم است.

جدّی باشید. زندگی جلسۀ تمرین نیست.

استعدادِ رشد‌نکرده و شکوفا‌نشده معلول سه عامل است. نخست، عدم اشتیاق برای کشف. دوم، عدم تعقل در ضرورت آموختن. و سوم، عدم صرف وقت و عمل برای رشد و شکوفایی این استعدادها.

نخواهید که کار راحت باشد، فقط بخواهید که ارزشش را داشته باشد. نگویید کاش راحت‌تر می‌بود؛ بگویید کاش من قوی‌تر بودم. نخواهید که موانع کمتر شوند- خواهان مهارت‌های بیشتر باشید. مشکلات کمتری را نخواهید، طالب دانایی بیشتری باشید. چالش‌ها هستند که تجربه را شکل می‌دهند؛ زندگی و رنگ و معنا و هیجان آن برای شما؛ مجموع همین تجربه‌هاست. آنها را نخواستن یعنی زندگی را نخواستن.

پزشکان می‌گویند افراد نگران و غصه‌خور زودتر از افراد بی‌غم‌و‌غصه می‌میرند، این را هم شنیده‌ایم که «فلانی از غصه دِقّ کرد.» نگرانی دست‌کم قاتل شمارۀ یک رؤیاها و موفقیت‌ها، نشاط و سرزندگی، و کیفیت زندگی است.

پزشکان می‌گویند افراد نگران و غصه‌خور زودتر از افراد بی‌غم‌و‌غصه می‌میرند، این را هم شنیده‌ایم که «فلانی از غصه دِقّ کرد.» نگرانی دست‌کم قاتل شمارۀ یک رؤیاها و موفقیت‌ها، نشاط و سرزندگی، و کیفیت زندگی است.

نگویید کاش راحت‌تر می‌بود؛ بگویید کاش من قوی‌تر بودم. نخواهید که موانع کمتر شوند- خواهان مهارت‌های بیشتر باشید.

شخصی گفت، «دانش و آگاهی مقدمه‌ای است برای موفقیت.» اگر چنین است پس چرا بیشتر ما به اهداف‌مان نمی‌رسیم؟

انضباط یعنی پیوسته احساس کنی که کاری باید انجام شود، و برای انجام آن کار‌آگاهانه دست به عمل مناسب بزنی. اگر بین لحظۀ احساس و زمانِ عمل فاصلۀ درخورِتوجهی بیفتد، به آن تعلّل می‌گویند، که تقریباً درست متضاد انضباط است. صدای درون می‌گوید، «کار را انجام بده.» انضباط می‌گوید، «الان انجامش بده، و به بهترین شکل ممکن انجامش بده. امروز، فردا و همیشه، تا اینکه سرانجام تبدیل به ملکه‌ی ذهنی شود.» تعلّل می‌گوید، «بعداً انجامش می‌دهی» یا «فردا انجامش می‌دهی» یا «فرصت زیاد است.» تعلّل همچنین می‌گوید، «آن قدری کار کن که ظاهر کار درست باشد و صدای بقیه در نیاید، کاری را که می‌توانی بکن نه کاری که باید بکنی.»