کتاب شنیدن از دائو دِ‌جینگ (متن کهن چینی)

سخنانِ راست زیبا نیستند. سخنانِ زیبا صادق نیستند. خوبان جروبحث نمی‌کنند آن‌هایی که جروبحث می‌کنند خوب نیستند. آن‌هایی که می‌دانند دانا نیستند، دانایان نمی‌دانند.

درختی که خم نمی‌شود آسان می‌شکند.

وقتی کشور با سختگیری اداره شود مردم حیله‌گر می‌شوند.

آن‌که می‌داند که نمی‌داند او بالاتر از همه است

به آنچه ارج می‌گذاریم و از آنچه می‌ترسیم گویی در خودِ ما هستند.

هر وقت چیزها آزاد باشند که راه طبیعی خودشان را دنبال کنند، در کمال و هماهنگی حرکت می‌کنند؛

آن‌که جلوه نمی‌فروشد، می‌درخشد. خودبین نیست، می‌بیند. به خود نمی‌بالد پایدار است.

مرد صاحب فضیلت تعهدش را به‌جا می‌آورد، اما مرد بی‌فضیلت دیگران را مکلف به اجرای تعهدات‌شان می‌کند

آغازِ آسمان و زمین، نبودن است و مادرِ هرچه هست، بودن است. آن پنهان را می‌بینی اگر بی‌آرزو باشی همیشه.

وقتی کشور با سبک‌دستی گردانده شود مردم ساده‌اند. وقتی کشور با سختگیری اداره شود مردم حیله‌گر می‌شوند.

برای این قیام می‌کنند که فرمانرواهاشان در همه‌ی کارها دخالت می‌کنند.

هرکه نوک پنجه می‌ایستد نمی‌تواند محکم بایستد. هرکه قدم‌های بلند برمی‌دارد راه نمی‌رود. هرکه فقط از دید خودش نگاه می‌کند روشن نمی‌بیند. هرکه همیشه خود را مُحق می‌داند حقیقت را نمی‌بیند. هرکه به یافته‌های خودش می‌بالد چیزی نیافته است. بنا به دائو: «این‌ها باروبنه‌ی اضافی‌اند» خوشبختی نمی‌آورند، برای همین، پیروان دائو از آن‌ها دوری می‌کنند.

شناختن دیگران فرزانگی است و شناختنِ خود، روشن‌بینی.

شناختن دیگران فرزانگی است و شناختنِ خود، روشن‌بینی. آن‌که به دیگران غلبه می‌کند قدرتمند است اما آن‌که به خود غلبه می‌کند نیرومند است. آن‌که به هرچه دارد خرسند است او توانگر است. و آن‌که با قدرت عمل می‌کند اراده دارد. آن‌که جایگاهش را از دست نمی‌دهد دیری خواهد ماند. و آن‌که می‌میرد اما جایگاهش را از دست نمی‌دهد همیشه خواهد ماند.

پُرگفتنِ از آن به‌آخررسیدن است پس بهتر است که آن را در دل نگه داری.

من به هرچه ارزش می‌دهم تقریباً آن را از دست می‌دهم.

کدام‌یک به تو نزدیک‌تر است، نامت یا خودت؟ کدام‌یک بیشتر است، خودت یا مالَت؟ کدام‌یک ویرانگرتر است، سود یا زیان؟ هرکه دلبسته‌ی چیزها باشد رنج بسیار خواهد برد. هرکه می‌اندوزد از زیانِ سنگین رنج خواهد برد. هرکه قانع باشد هرگز ناامید نمی‌شود. هرکه می‌داند کِی دست از کاری بردارد به درد سر نمی‌افتد. او همیشه در امان است.

تیغه که تیزِ تیز باشد زود کُند می‌شود.

چرا مردم گرسنگی می‌کشند؟ برای این گرسنگی می‌کشند که فرمانرواهاشان تمام درآمد مالیات را می‌خورند. چرا مردم قیام می‌کنند؟ برای این قیام می‌کنند که فرمانرواهاشان در همه‌ی کارها دخالت می‌کنند. چرا مردم مرگ را دست‌کم می‌گیرند؟ برای این مرگ را دست‌کم می‌گیرند که فرمانرواهاشان در طلب زندگی زیاده‌خواهی می‌کنند. آن‌ها که چیز زیادی ندارند بیشتر به زندگی ارزش می‌دهند

آن‌که می‌داند چیزی نمی‌گوید. آن‌که می‌گوید چیزی نمی‌داند. دهانت را ببند مراقب حواست باش. تیزی‌ات را نرم کن درخشندگی‌ات را بپوشان. با غبار خاک یگانه باش این وحدت ازلی است.

وقتی مردم از مراجع قدرت هول و هراسی در دل نداشته باشند، اقتدار بزرگ حاصل می‌شود.

اگر بی‌تنگچشمی زندگی کنند، بی‌خودپسندی عمل کنند، دلبسته‌ی کامیابی نباشند، آن‌وقت کامیابی هم، رهاشان نخواهد کرد.

اگر هرچه را که خواستنی است به تماشا نگذارند دل مردم هم از پریشانی دور می‌ماند.

آن‌که به دیگران غلبه می‌کند قدرتمند است اما آن‌که به خود غلبه می‌کند نیرومند است.

آن‌که می‌داند چیزی نمی‌گوید. آن‌که می‌گوید چیزی نمی‌داند. دهانت را ببند مراقب حواست باش. تیزی‌ات را نرم کن درخشندگی‌ات را بپوشان. با غبار خاک یگانه باش این وحدت ازلی است.

فرزانگان برای شکم مردم کار می‌کنند، نه برای چشم‌شان.

قوانین و مقرراتِ بیشتر دزد و راهزن هم بیشتر.

کشور کوچک مردم کمتری دارد اگرچه ابزارهایی در آن هست که می‌توانند ده تا صد برابر تندتر از انسان کار کنند. آن‌ها به این ابزارها نیازی ندارند. مردم مرگ را جدّی می‌گیرند و به دورها سفر نمی‌کنند.

کارَت که تمام شد رهاش کن.

مثلی است قدیمی که می‌گوید: «شکسته باش تا کلّ شوی» آیا حرفِ بی‌جایی‌ست؟ به‌راستی کلّ که باشی، همه‌چیز به سوی تو می‌آید.