کتاب مثنوی معنوی

سوختم من، سوخته خواهد کسی؟

چون که اسرارت نهان در دل شود آن مرادت زودتر حاصل شود

هر که او بیدارتر، پُر دردتر هر که او آگاه تر، رخ زردتر

کوه را کی در رباید تند باد؟

از علی آموز اخلاص عمل شیر حق را دان منزه از دغل

* تو کجائی تا مرا خندان کنی؟

بی عنایات خدا هیچیم هیچ

در نگنجد عشق در گفت و شنید عشق دریائیست، قعرش ناپدید

ای برادر تو همان اندیشه ای ما بقی تو استخوان و ریشه ای ۹.۳۷ گر گل است اندیشۀ تو گلشنی ور بود خاری تو هیمۀ گلخنی

مادر بتها، بت نفس شماست

آن یکی خر داشت، پالانش نبود یافت پالان، گرگ، خر را در ربود ۲.۱۰ کوزه بودش، آب می نامد به دست آب را چون یافت، خود کوزه شکست

این جهان کوه است و فعل ما ندا سوی ما آید نداها را صدا

تو یکی تو نیستی ای خوش رفیق بلکه گردونی و دریای عمیق

چون تو با بد بد کنی پس فرق چیست

مات اویم، مات اویم، مات او

چون بسی ابلیس آدم روی هست پس به هر دستی نشاید داد دست

آب چون بیکار گردد، شد نجس

زر قلب و زر نیکو در عیار بی محک هرگز ندانی ز اعتبار

هر که او از همزبانی شد جدا بینوا شد، گر چه دارد صد نوا

کز نیستان تا مرا ببریده اند از نفیرم مرد و زن نالیده اند

گر هزاران دام باشد هر قدم چون تو با مایی نباشد هیچ غم

یک دو روزه چه؟ که دنیا ساعتیست هر که ترکش کرد اندر راحتیست

سوختم من، سوخته خواهد کسی؟

هر کسی را بهر کاری ساختند میل آن را در دلش انداختند

در بلا هم میچشم لذات او مات اویم، مات اویم، مات او

ای خدای، ای راز دان، میدانی ام

غافلند این خلق از خود بی خبر لاجرم گویند عیب همدگر

گفت لیلی را خلیفه: کان توئی؟ کز تو مجنون شد پریشان و غوی؟ ۱۷.۲ از دگر خوبان تو افزون نیستی گفت: خامش، چون تو مجنون نیستی

چون پذیرفتی تو ما را زابتدا مرحمت کن همچنین تا انتها

هیچ آدابی و ترتیبی مجو هر چه میخواهد دل تنگت بگو