کتاب پس از پیروزی

پیش از آنکه دیگران از ما انتقاد کنند باید خودمان به انتقاد از خویشتن بپردازیم، این اصلی است که من همیشه طرفدار آن بوده و هستم، چرا که انتقاد ما از خودمان بالاخره در مسیر اصلاح است، و انتقاد دشمن در مسیر تخریب و سمپاشی و منحرف ساختن افکار مردم.

تا کی باید بنشینیم که فلان‌کس در گذشته چند بار «جاوید شاه» گفته و برای هر جاوید شاهش چند ضربه شلاق باید بخورد، یا چند روز زندانی بکشد؟ تا کی فکر خود را مشغول گناهان صغیره گذشته کنیم و از توطئه‌های خطرناک ضدانقلاب که در آن هستیم غافل بمانیم، مگر سر و صدای جراید را درباره توطئه‌هایی که در شرف تکوین است نمی‌شنویم؟! از این گذشته اصولاً میان «جرم» و «جریمه» باید تناسبی وجود داشته باشد، چرا در بعضی از شهرستانها آبروی یک عمر بعضی از افراد را برای یک گناه صغیره از میان برده و به کلی از حیثیت ساقط نموده‌اند؟ آخر این چه عدالت اسلامی است؟ خشونت و کینه‌توزی و انتقامجویی بس است، به خدا این کارها در بنیاد انقلاب ما لرزه ایجاد می‌کند و صدای آن را فردا خواهید شنید! فراموش نکنید فردایی هم وجود دارد.

چند روز قبل شاهد بودم که امام در یکی از سخنرانی‌هایش برای یکی از گروه‌ها که متأسفانه گویا از رادیو و تلویزیون پخش نشد و ای کاش پخش می‌شد فرمود: «ما برای این انقلاب نکردیم که ظالمانی را برداریم و ظالمان دیگری را به جای آنها بنشانیم، حتی اگر ما با قیام مجدد طاغوت کشته شویم مهم نیست، مهم این است که خدای نکرده مکتب ما شکست بخورد و بگویند دیدید اسلام و مسلمانان نتوانستند یک نظام عادلانه مترقی را جانشین نظام فاسد شاهنشاهی کنند»!