مقایسه با شهرهای بزرگتر منطقه شرقی، زندگی در ویرجینیا بسیار ابتداییتر بود. نرخ مرگومیر بالا بود و انتظار طول عمر کم. بسیاری از روستائیان ویرجینیایی از مشکلات سلامتی مزمن رنج میبردند که اغلب علت اصلی آن برنامه غذایی نامناسب بود.
هیل در دهسالگی درحالیکه کمترین بارقه امیدی برای موفقیت در زندگی نداشت، مادرش را از دست داد. مادرش به هنگام مرگ بیستوششساله بود. یک سال بعد، پدر ناپلئون تجدید فراش کرد که این نقطه عطف بزرگی در زندگی ناپلئون بود. نامادری ناپلئون، مارتا رامی بنر، زنی تحصیلکرده، بیوه، مدیر دبیرستان و دختر یک پزشک بود. مادر جدید ناپلئون به شایستگیهایی در او پی برد که ظاهراً هیچکس دیگری متوجه آن نشده بود.