علم خیلی چیز خوبی است. همین درسهایی که ما در دبیرستان و دانشگاه خواندهایم زندگی ما را نجات دادهاند و ما را در زندگی موفق کردهاند. ما چطور میتوانستیم بدون دانستن روش محاسبه مساحت هذلولی (حض؟ هظ؟ حز؟) زندگی خود را ادامه بدهیم؟ چطور ممکن بود ما بدون دانستن شکل مولکولی بنزن و رسم آن و چگونگی واکنش آن با آمفتامین (چی بود؟...)، بتوانیم روابط روزمرهمان را ساماندهی کنیم؟ اگر ما نمیدانستیم تصویر جسم پس از انعکاس در سه آینه مقعر چه اندازهای میشود، چطور ممکن بود زنده بمانیم؟