کتاب بلندی‌های ماچوپیچو

هان دل! هان پیشانی شکسته میان چاله‌های خزانی! چقدر بارها در گذرگاه‌های زمستانی یا در اتوبوسی، یا زورقی در فلق یا در ازدحام تنهایی، تنهاییِ شب‌هایِ سور و سات‌ها در سایه‌ی صدای اشباح و جرس‌ها در دل دخمه‌ی عشرت آدمی آرزومند درنگی بوده‌ام