اساساً این عاطفه است که پشتوانهٔ اَعمال انسان است و میتواند مسیر فهم عقلی و حرکت عقلی را هموار کند. در مقابل، صرف اکتفا به جلب احساسات و عواطف و توجّه نکردن به اثرگذاری در لایههای عمیق ذهن و اندیشهٔ متربّی نیز سبب تزلزل و ناپایداری و در نهایت از دست رفتن دستاوردهای تربیتی در شرایط و حوادث گوناگون جریان زندگی میشود.