کتاب صعود

«گوش کن! کاش می‌توانستم به تو بگویم که اوضاع بهتر می‌شود؛ اما اوضاع بهتر نمی‌شود؛ تو بهتر می‌شوی.» ـ جون ریورز، هنرپیشه و طنزپرداز امریکایی

ببین، همهٔ ما یک انتخاب داریم. می‌توانیم خودمان را افرادی بدون هیچ اقبال و امیدی ببینیم، یا می‌توانیم داستان خود را به‌عنوان کسی که در مسیر پیشرفت است، روایت کنیم، کسی که قرار است روزی الهام‌بخش جوشش مواهب بزرگی در وجود دیگران باشد.

دنیا عاشق آدم‌های ضعیف و شکست‌خورده است؛ اما باید باور داشته باشی که خودت را بهتر از منتقدانت می‌شناسی و می‌توانی موفق شوی.

گذشته برای الهام‌گرفتن است، نه برای تقلید؛ برای ادامه‌دادن است، نه تکرار.

تنها یک نفر می‌تواند تعیین کند با اتفاقاتی که برایت می‌افتد، چه می‌کنی و آن یک نفر، ‌خودت هستی.

«من آن چیزی نیستم که برایم اتفاق افتاده؛ آن چیزی هستم که انتخاب می‌کنم بشوم.» ـ کارل یونگ

گاندی می‌گوید: «تو باید همان تغییری باشی که می‌خواهی در دنیا ببینی!»

پرسش‌های «چرا» می‌توانند به ما در درک مسائل پیرامونی کمک کنند؛ اما پرسش‌های «چه‌چیزی» می‌توانند به ما در درک مسائل درونی‌مان کمک کنند.

ما باید از این تصور دست برداریم که زندگی قرار نیست سخت باشد و اگر زندگی سخت است، پس حتماً مشکلی وجود دارد یا اینکه دنیا به ما بد کرده است.

«گذشته، گهوارهٔ ماست، نه زندان ما؛ در زرق‌وبرقش هم خطر هست و هم جذابیت. گذشته برای الهام‌گرفتن است، نه برای تقلید؛ برای ادامه‌دادن است، نه تکرار.»

سختی‌ها امکان دارد باعث شوند ما امیدمان را به اینکه زندگی ممکن است به شکل دیگری باشد، از دست بدهیم.

«من آن چیزی نیستم که برایم اتفاق افتاده؛ آن چیزی هستم که انتخاب می‌کنم بشوم.» ـ کارل یونگ

وقتی می‌گویم زندگی همان چیزی است که تو می‌سازی، منظورم این است که ما به‌شدت میزان توانایی‌مان در معجزه‌کردن را دست‌کم می‌گیریم و منظورم از معجزه‌کردن، خلق زندگی‌هایی سرشار از معنا و رضایت است.

بهترین نقطهٔ شروع برای تبدیل‌شدن به انسانی دل‌سوز و مهربان، اعتراف به این قضیه است که هر انسان دیگری هم تجربیات زندگی خودش را دارد و این تجربیات به‌اندازهٔ تجربیات خودِ ما معتبر است.

حقایق از این قرارند: - تو در رنج‌کشیدنت تنها نیستی. - زندگی گاهی اوقات ناعادلانه است. - زندگی اساساً پیش‌بینی‌ناپذیر است. - نمی‌توانی اوضاع زندگی‌ات را کاملاً تحت تسلط داشته باشی. - هیچ‌کس قرار نیست نجاتت بدهد. - فقط و فقط خودت مسئول واکنش‌هایت به دنیا هستی.

زندگی آن چیزی است که تو می‌سازی «مردم همیشه آنچه را هستند، به گردن شرایط می‌اندازند. افرادی که در این دنیا پیشرفت می‌کنند، آن کسانی هستند که برمی‌خیزند و به‌دنبال شرایط دل‌خواهشان می‌روند و اگر نمی‌توانند آن شرایط را پیدا کنند، آن را می‌سازند.» جرج برنارد شاو، نمایشنامه‌نویس ایرلندی

وقتی می‌گویم زندگی همان چیزی است که تو می‌سازی، منظورم این است که ما به‌شدت میزان توانایی‌مان در معجزه‌کردن را دست‌کم می‌گیریم و منظورم از معجزه‌کردن، خلق زندگی‌هایی سرشار از معنا و رضایت است.

خانم فلدمن با تیزبینی توضیح می‌دهد: «گاهی اوقات ما مسئول وضعیتی هستیم؛ نه به‌این‌دلیل که مقصریم؛ بلکه چون ما تنها کسی هستیم که می‌توانیم آن وضعیت را تغییر دهیم.»

«گوش کن! کاش می‌توانستم به تو بگویم که اوضاع بهتر می‌شود؛ اما اوضاع بهتر نمی‌شود؛ تو بهتر می‌شوی.»

همان‌طور که خانم دیوید به من گفت، ما باید از بیماری‌پنداری احساسات عادی صرفاً به‌این‌دلیل که احساس خوبی به ما نمی‌دهد، دست برداریم.

«گذشته، گهوارهٔ ماست، نه زندان ما؛ در زرق‌وبرقش هم خطر هست و هم جذابیت. گذشته برای الهام‌گرفتن است، نه برای تقلید؛ برای ادامه‌دادن است، نه تکرار.» ـ اسرائیل زانگویل، نویسندهٔ ایرلندی

چیزی که من درباره‌اش صحبت می‌کنم، شناخت نقشی است که می‌توانی در شکل‌دادن به تجربهٔ انسانی خودت از زندگی ایفا کنی؛ یعنی اینکه با آگاهی بیشتری مغزت را به کار بگیری و هرچیزی را که مغز می‌گوید، به‌سادگی نپذیری؛ چون در بسیاری از مواقع، حرف مغز اشتباه است! یا دست‌کم کاملاً درست نیست.

اریک فروم۱۶۸، اشاره دارد، عاقل‌بودن در جامعه‌ای دیوانه، خود نشانهٔ دیوانگی است!

ایچیرو کیشیمی۱۶۹ و فومیتاکه کوگا۱۷۰ در کتاب شجاعت مطلوب‌نبودن۱۷۱ با الهام از نوشته‌های آلفرد آدلر۱۷۲ توضیح می‌دهد بزرگ‌ترین آزادی در زندگی زمانی حاصل می‌شود که شجاعت داشته باشیم بدون ترس از آنچه دیگران فکر می‌کنند، به‌سمت اهداف خود پیش برویم. [

«من آن چیزی نیستم که برایم اتفاق افتاده؛ آن چیزی هستم که انتخاب می‌کنم بشوم.»

ما دقیقاً به‌خاطر چالش‌های زندگی، نه علی‌رغم آن‌ها، به بهترین نسخهٔ خودمان تبدیل می‌شویم.

بنابراین حتی اگر ناتوانی مادر برای حضور کامل در کنار کودکش، مانند یک خال‌کوبی زشت، اثر طولانی‌مدتی بر جا گذاشته باشد، با کمی تلاش و زحمت می‌توان آن اثر را پاک کرد

یک نظرسنجی از بیش از ۳۷ هزار دانشجو در ۱۵۹ دانشگاه و دانش‌سرای امریکا، واقعیتی تکان‌دهنده را آشکار می‌کند: بیش از دوسوم دانشجویان حداقل تا حدی با این تصور موافق بودند که خفه‌کردن سخنرانان دانشگاهی که دیدگاه‌های مخالف اکثریت دارند و اینکه شنیده‌شدن صدای آن‌ها را غیرممکن کنیم، کاری بهنجار و پذیرفتنی است.

من به واکنش‌هایم مسلطم. - آگاهم که تنها آدم رنج‌کشیده یا رنج‌کش در این سیاره نیستم.

انتظار ندارم به‌خاطر سختی‌هایی که کشیده‌ام، دیگران رعایت حالم را بکنند یا تمام درهای بسته به رویم باز شوند.