بریده‌هایی از کتاب پدر، پسر، روح الله

نوشته‌ای هفته‌ی پیش با دوست فرانسوی‌ات «آلن» به «نوفل‌لوشاتو» رفته‌ای. به منزل پدر و مادر آلن که همان‌جا ساکن هستند، آن هم در سالگرد حضور امام خمینی در نوفل‌لوشاتو. نوشته‌ای: «پس از گذشت دو دهه از آن روز، هنوز مردم وقتی یک ایرانی را می‌بینند، به یاد امام می‌افتند و خاطراتی از او نقل می‌کنند. مادر آلن می‌گفت، وقتی خبر رحلت آیت‌الله خمینی به گوش مردم نوفل‌لوشاتو رسید، برخی از آن‌ها لباس سیاه پوشیدند و حتی کشیش‌های کلیسا، شخصاً ناقوس‌های کلیسا را به صدا در آوردند و همراه با مردم، در مراسمی رسمی برای روح بلند پیشوای انقلاب ایران دعا کردند.»

آب دریا را اگر نتوان کشید، هم به قدر تشنگی باید چشید

خدا لعنت کند استعمارگران را که وظیفه‌ی دعاگویی را برای ما تعیین کردند، کجا وظیفه‌ی ما دعاگویی است؟