بریده‌هایی از کتاب سرکشی های سی سالگی

حتی ساده‌ترین کارها هم به کمی مهارت نیاز دارند.

«در نهایت همۀ ما بی‌ارزشیم. آدم‌ها موجوداتِ حقیری‌ان. حتی اون‌هایی که تظاهر می‌کنن خاص‌ان و زندگی‌شون راحته، اگه زیر میکروسکوپ بگیری‌شون، می‌بینی دارن به‌سختی تقلا می‌کنن. همۀ ما به هر طریقی که شده فقط داریم تقلا می‌کنیم برای اینکه مطمئن بشیم واقعاً وجود داریم.»

ازآنجاکه به تسلیم شدن عادت کرده بودم، طولی نکشید که قانع شوم نصیب و قسمتم نبوده.

دنیایی که در آن مردم عادی مجبورند هم از اکثریت پیروی کنند و درعین‌حال از آن‌ها انتظار می‌رود به هر شکل ممکن از دیگران متمایز باشند و در این میان، ازتهِ‌دل فریاد می‌زنند و التماس می‌کنند که دیده شوند.

آدم باید نبردهاش رو عاقلانه انتخاب کنه. یه روزی این رو یاد می‌‌گیری

می‌دونی از چی بدم می‌آد؟ از اصطلاح ‘نان‌آور خانه بودن’. البته که مردم باید نان‌آور خانه باشن. باید بخوری تا زنده بمونی. اما اگه تنها دغدغه‌ت همین باشه، زندگی خیلی یکنواخت و بی‌مزه می‌شه. باید بلد باشی از زندگی لذت هم ببری.

عاشقی مثل یه‌جور سرمایه‌گذاریه. با کسی قرار بذار که زندگی‌ت رو بهتر کنه.

در مقابل، من این نوع سخت‌کوشی احمقانه را تحسین نمی‌کردم. آدم باید به‌اندازه کار کند. متناسب با حقوقی که به او می‌دهند و باتوجه‌به زمانی که صرف می‌کند

می‌دونی اقلیت قدرتمند چی داره که ما نداریم؟ پول. آخرش همه‌چی به پول ختم می‌شه.

خیلی راحت می‌شه از مردم ایراد گرفت و همه رو با یه معیار کرامت و اخلاق و عقل سلیم سنجید. اما آدم‌ها ذاتاً خودخواه‌ان و توی شرایط سخت وظیفۀ عدۀ کمیه که کرامت، اخلاق و عقل سلیم رو حفظ کنن.

به‌هرحال تو هیچ قدرتی نداری و من فقط به حرف افرادی گوش می‌دم که قدرت دارن.

مردم همواره از عشقِ احمقانه سرودها سر داده‌اند، اما در واقعیت، هرکس پیش از آنکه عاشق شود، در ذهنش همه‌چیز را حساب‌وکتاب می‌کند. چراکه عشقِ نابخردانۀ امروز، رنج و عذاب فرداست

کاربردی‌ترین روش برای گذراندن زندگی این نیست که سعی کنیم جهان را تغییر دهیم، بلکه گام برداشتن در مسیری مشخص‌‌‌‌شده و ایمن است.

به این نتیجه رسیدم که برای تغییر هرچیزی اول باید خودم رو عوض می‌کردم. باید دقیقاً می‌فهمیدم چه چیزی نیاز به تغییر داره.

من می‌دانستم کار آسان‌تر به‌معنای کار کوچک‌تر است.

وقتی آدم‌ها چیزی رو که به نظرشون فاخره از نزدیک و مستقیم تجربه می‌کنن، حس خوبی نسبت به خودشون پیدا می‌کنن. بعدش هم تو اینستاگرام با کلمات قلمبه‌سلمبه درباره‌ش لاف می‌زنن.

دیگر مجبور بودم قبل از اینکه رابطه‌مان خیلی جدی شود، با او به هم بزنم. وقتی فکر کردم چگونه یک دروغ مصلحتی ساده من را برخلاف میلم به‌ یک زندگی دوگانه سوق داده، ناباورانه لبخند زدم.

بین رزومه‌ها جست‌وجو کردم تا رزومه‌اش را پیدا کردم. بی‌نقص و عالی بود. اما بیش از حد کامل بودن خود یک نقطه‌ضعف به شمار می‌رفت.

همیشه برایم سؤال بود که چرا در کلاس‌های گروهی باید خودمان را معرفی کنیم. بدترین خاطرۀ من از این معرفی‌ها به سال پیش برمی‌گردد.

چطور به این روز افتادیم؟» گیوک با صدای آرامی گفت: «چون اقلیت قدرتمند همیشه با اعتمادبه‌نفس‌ان. و اکثریت ضعیف فکر می‌کنن نمی‌تونن چیزی رو تغییر بدن.»

اون‌ها به نتیجۀ دلخواه می‌رسن، چون پول کافی برای موفق کردن هر پروژه‌ای رو دارن.

آدم‌ها از خوندن کتاب‌های خودیاری خجالت می‌کشن. بنابراین می‌رن دنبال چیز دیگه‌ای که حداقل درموردش حرف‌های روشن‌فکرانه بزنن.

بنابراین اگر این کتاب پیامی داشته باشد، آن است که هیچ نسخۀ واحدی برای تغییر وجود ندارد.